Kortom...

Gepubliceerd op 26 mei 2020 om 09:00

Columnist Frank Heijthuijsen schrijft onder het kopje 'Kortom...' soms hilarisch, dan weer ontroerend over zaken die hem zoal bezighouden.

Klappen

Op een dag weet je het: je wordt buitengewoon opsporingsambtenaar. Klinkt goed: boa! Je bent nu een ambtenaar met opsporingsbevoegdheid. Dat houdt onder andere in dat je mag onderzoeken of er bepaalde strafbare feiten zijn gepleegd. Je mag verdachten aanhouden, iemands identiteit controleren, processen-verbaal opmaken en boetes uitschrijven. Je krijgt een uniform. Je weet dat sommige boa’s ook politiebevoegdheden hebben, zoals fouillering, en bij hoge uitzondering gebruik mogen maken van geweldsmiddelen zoals handboeien, wapenstok, pepperspray of een vuurwapen. Jij (nog) niet.

Ja, je kent de denigrerende opmerkingen wel. De Lulletjes Rozenwater van de handhaving. De parkeer-nazi’s. De mannetjes/vrouwtjes die thuis niks te vertellen hebben en nu een beetje de bink uithangen omdat ze een uniform dragen. Nep-politie. Maar je hebt dat uniform niet cadeau gekregen. Je hebt een opleiding gevolgd om algemene kennis op te doen van het recht en specifieke kennis van verschillende strafbare feiten, straffen en procedurele regels in het strafrecht. Daarnaast heb je basisvaardigheden geleerd, zoals een proces-verbaal opmaken en gesprekken voeren. Je hebt er zin in. Dat er minder prettige kanten aan het boa-werk kleven? Ach, dat moet dan maar. Dat Nederlanders niet bepaald bekend staan om hun respect voor orde en gezag? Valt toch mee? De premier en ministers hebben zich toch uitgeput in complimenten over hoe geweldig jong en oud omgaat met de ‘intelligente lockdown’ en dat burgers de genomen maatregelen accepteren en prima hun best doen om zo gedisciplineerd mogelijk de regels na te leven. Nou dan.

Dan ga je naar het strand. Lekker weertje. De mensen zijn vrolijk, uitgelaten zelfs, nu ze weer eens buiten mogen spelen. Het is er druk. Té druk mogelijk. Dus doe je wat je is opgedragen en probeer je de regels van de 1,5 meter samenleving te handhaven. En dan kom je er op pijnlijke wijze achter dat de waardering voor verschillende beroepsgroepen in onze samenleving nogal verschilt. Waar de mensen voor helden uit de zorg hun handen stuk klappen, daar kríjg jij juist klappen. Je druipt af. Wanneer je thuiskomt en je partner vraagt hoe je werkdag was, mompel je binnensmonds ‘teringlijers’.

 

Frank Heijthuijsen


«   »