Kortom...

Gepubliceerd op 10 juni 2020 om 09:43

Kracht

Eigenlijk had ik het op deze plek willen hebben over het racismedebat, of wat daarvoor door moet gaan. Over de demonstratie op de Dam en of die wel of niet door had mogen gaan, of afgebroken had moeten worden. Over de mensen die zich daarbij druk maakten over het overtreden van de regels, terwijl het naleven van regels in onze volksaard verankerd ligt. Toch? Over de ‘opgestoken middelvinger’ naar ons zorgpersoneel, zoals die demonstratie door velen werd veroordeeld. Over de opgestoken duim dat we weer op vakantie mogen. Over regels die in vliegtuigen niet gelden, omdat je daar een wonderbaarlijk efficiënt ventilatiesysteem hebt, dat alle coronaatjes weg filtert, waardoor we zorgeloos naar ons all-inclusive resort kunnen vliegen. Over hele volksstammen ter hoogte en ten oosten van de VVD die een denkbeeldige (?) strop beginnen te vlechten zodra ze de naam ‘Femke’ horen. Over zwart en wit en de vijftig tinten grijs die daartussen zitten. Over nuance dus en waar die gebleven is. Over dat het hier geen Amerika is. Over dat je maar een teen in het rioolwater van Twitter of Facebook hoeft te steken om te beseffen dat er van de veelgeroemde tolerantie en ruimdenkendheid in dit land nog maar weinig over is. Over ‘wij’ en ‘zij’. Over de schreeuwers, van welke origine dan ook. Over dat je voor de aardigheid je sollicitatiebrieven eens zou moeten ondertekenen met ‘Mohamed’ en dan kijken wat er gebeurt. Over Zwarte P… Nee! Over alle drogredenen die erbij gesleept worden om de olifant in de kamer maar niet te hoeven zien. Over de tegenwerping dat racisme ook in andere culturen welig tiert en dat als argument gebruiken om wat mis is toe te dekken. Over lijnrecht tegenover elkaar staan en geen centimeter naar elkaar toe willen bewegen. Over verzoening. Over leven en laten leven. Over medemenselijkheid. Over het feit dat bloed maar één kleur kent.

Maar… zoals een groot vaderlands denker, die regelmatig zijn heldere licht over wereldproblematiek laat schijnen in talkshows, ooit opmerkte: ik heb er de kracht niet voor.

 

Frank Heijthuijsen


«   »