Kortom...

Gepubliceerd op 16 juni 2020 om 09:00

Columnist Frank Heijthuijsen schrijft onder het kopje 'Kortom...' soms hilarisch, dan weer ontroerend over zaken die hem zoal bezighouden.

Buurman

Aangezien ik over twee linkerhanden beschik, had ik een aantal klussen in en rond het huis uitbesteed. De klusjesman was driftig aan het timmeren en boren, toen de bel ging. De kleindochter van de buren aan de deur, met het vriendelijke verzoek om het klussen tijdelijk te staken, want opa lag op sterven…
Uiteraard gelijk gehoor gegeven aan het verzoek. Ik wist dat de buurman leed aan wat eufemistisch een ‘slepende ziekte’ wordt genoemd. Een half jaar geleden ving ik via de dorpstamtam op wat er aan de hand was en toen ik de buurman trof en vroeg hoe het met hem ging, wist ik het antwoord eigenlijk al. ‘Klote’. Ik kreeg wat tekst en uitleg over wat er aan scheelde, hoe het zware traject naar een mogelijk herstel uit zou zien en wat zijn kansen waren. Via de buurvrouw kreeg ik af en toe een update. Operatie, bestralingen, chemokuur. Woorden die je niet wil horen. Het gezegde ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ hebben mijn buren en ik ietwat gedevalueerd tot ‘je bent een goede buur als je geen last van elkaar hebt’. We hebben nooit de deur bij elkaar plat gelopen en dat was prima. De gebruikelijke gesprekken over koetjes en kalfjes werden nu sporadisch aangevuld met een medisch bulletin. Enkele weken geleden leek het de goede kant op te gaan met de gezondheid. Buurman kwam weer buiten, was door een medische hel gegaan, had bij alle ellende een herseninfarct op de koop toe moeten nemen, maar het leek er op dat er licht gloorde aan het eind van de tunnel.
De mededeling van de kleindochter kwam dan ook als een donderslag bij heldere hemel. ’s Avonds in bed besefte ik dat de grens tussen leven en dood werd gevormd door wat bakstenen en specie. Terwijl ik de slaap probeerde te vatten, was iemand aan de andere kant van de muur die onze woningen scheidt op weg naar de eeuwige slaap.
De buurman is afgelopen week overleden. Met een bloemetje in de hand belde ik bij de buurvrouw aan, die me nuchterder dan ik kon bevatten het verhaal van de laatste dagen vertelde. Hoewel er nog steeds 1,5 meter afstand in acht dient te worden genomen, had ik na afloop van het bezoek het gevoel nader tot elkaar te zijn gekomen, al was het maar voor even.

 

Frank Heijthuijsen


«   »