“We zien het als onze taak om buurt en jongeren samen te brengen”

Gepubliceerd op 18 juni 2020 om 10:22

PEEL EN MAAS  I Jaren geleden hoorde hij zelf bij een groep jongeren dat zich meestal op straat ontmoette. Sinds een jaar of zes spant Vincent Admiraal, unne rasechte Breetse, zich als jongerenwerker in de gemeente Peel en Maas onder andere in voor deze groep. Ook wel door velen hangjongeren genoemd.

“Hangjongeren, hangplek, het klinkt toch wel negatief”, begint Vincent het gesprek. “Onterecht vind ik. Het zijn gewoon jongeren die zich regelmatig op een vaste plek buiten ontmoeten. Daarom spreek ik ook liever van ontmoetingsplek.”

Ergernis

Hij kent natuurlijk de vooroordelen die mensen hebben ten opzichte van groepen jeugd op straat. Heeft ze zelf ervaren. “Onze groep bestond uit een man of twintig. Dan kun je moeilijk bij iemand thuis afspreken”, legt hij uit. “Mensen voelen zich snel onveilig in de buurt van zo'n groep, terwijl die jeugd gewoon wat samen wil chillen. Grootste ergernis bij buurtgenoten van zo'n plek is de rommel die ze kunnen achterlaten. Of het lawaai dat ze soms maken. Vaak wachten omwonenden te lang met aan de bel trekken en reageren pas als de welbekende emmer vol is waarbij ze zich dan laten leiden door emoties. We maken daarbij regelmatig mee dat jongeren dan reageren met: waarom hebben ze dat niet eerder gezegd, dan hadden we er wel rekening mee gehouden.

Dus ja, jongeren zijn echt wel aanspreekbaar en bereid om zich aan te passen. Het ligt wel aan de manier waarop je ze aanspreekt. Maar daar hebben we allerlei nuttige tips voor. Het is ook wetenschappelijk bewezen dat jongeren in de puberleeftijd nog niet het ontwikkelde vermogen hebben om hun acties te overzien. Wat overigens geen excuus is om ze niet aan te spreken op hun gedrag. Daar staan ze echt wel voor open. Althans de meesten. Mijn collega Michel en ik zien het als onze taak om die burger- en straatcultuur van normen en waarden samen te brengen door met elkaar in gesprek te gaan. Dat heeft vaak verrassende gevolgen, doordat bijvoorbeeld buurt en jongeren samen naar een oplossing gaan zoeken.”

Straatcontact

Ondanks dat tegenwoordig veel in het leven van jongeren via de digitale weg verloopt, moeten de jongerenwerkers het vooral hebben van straatcontact. “Ons werk is voornamelijk ambulant, in de buitenlucht en zeker geen 9 tot 5 baan. We rijden vaak na schooltijd of in de vroege avonduren door de elf kernen om met de jeugd op straat in gesprek te gaan. We worden in het begin zeker niet met open armen ontvangen, maar uiteindelijk accepteren ze ons. Ik wil met klem benadrukken dat we géén hulpverleners zijn, maar meer een soort 'grote broer'. We staan niet boven de jongeren, maar juist naast ze. Bouwen daarbij bewust aan een echte vertrouwensband en bieden een luisterend oor. Zo praten we met ze over school, werk, drugs, liefde of wat ze zoal bezighoudt, geven antwoord op vragen en helpen waar nodig met bijvoorbeeld solliciteren, budgetteren of een sport- of spelvoorziening realiseren. Tijdens die gesprekken proberen we eventuele problemen zo vroeg mogelijk te signaleren en bespreekbaar te maken. Eerlijk gezegd had ik op mijn 18de ook wel een jongerenwerker kunnen gebruiken”, lacht hij. Vincent benadrukt dat Michel en hij vooral een ondersteunende en adviserende rol hebben en geen faciliterende. “Als een jongere of een groepje iets wil, zullen ze vooral zelf de handen uit de mouwen moeten steken. Wij stimuleren daarbij de persoonlijke ontwikkeling.”

Kiëten

Naast het ambulante werk, het opbouw- en vraaggerichte werk en het netwerken (samenwerken met onder andere dorpsoverleggen) houden de jongerenwerkers zich nog met een vierde pijler bezig, namelijk kiëtewerk. Met het in eerste instantie verhogen van de leeftijdsgrens bij uitgaansgelegenheden en niet veel later het verdwijnen van de meesten daarvan, bleven er voor de jeugd tot 18 jaar bitter weinig uitgaans-/ontmoetingsplekken over. Dat deed het verschijnsel 'kiët', vaak een oude stacaravan, bouwkeet of schuur, groeien. “Ik vind dit een heel positief fenomeen”, gaat Vincent gedreven verder. “Een plek waar de jeugd lekker zichzelf en onder elkaar kan zijn zonder de directe omgeving overlast te bezorgen. Al lukt dat misschien niet altijd en overal. Maar vergeet niet dat kiëten ook actief bijdragen aan de gemeenschap. Denk maar eens aan de carnavalsoptochten. Als je de kiëtgroepen eruit haalt, blijft er vaak niet veel meer over”, aldus Vincent.

Eigen ervaring

Zelf stopte Vincent vroegtijdig met school, waarna hij als bezorger aan de slag ging bij Maxwell. “Op een gegeven moment ga je dan toch nadenken: is dit wat ik de rest van mijn leven wil doen?” Het antwoord daarop was 'nee'. Dus startte hij met de opleiding beveiliging waarvoor hij stage liep als bewaarder bij justitie. Na het sluiten van de strafinrichting vanwege een reorganisatie besloot hij op zijn 26ste opnieuw de schoolbanken in te gaan voor de HBO-opleiding SPH. Via deze opleiding kwam hij terecht bij dak- en thuislozenopvang Moveoo, waar hij een bijbaantje kreeg in de avonduren en weekenden. Tijdens zijn laatste studiejaar kwam hij als stagiair in contact met Vorkmeer. Hier koos hij bewust voor de richting 'jongeren'. Na afronding van zijn studie, kwam er toevallig een plek vrij en kon hij blijven. “Mijn eigen ervaringen als voormalige 'hangjongere' komen hier goed van pas”, vertelt hij.

Contact

Hoewel de functie 'jongerenwerker' doet vermoeden dat Vincent en zijn collega er alleen maar zijn voor de jongeren, is dat beslist niet het geval. “Zeker niet. Ook ouders, buurtgenoten, dorpsraden, school, ondernemers, iedereen kan ons benaderen voor informatie of advies. Uiteraard wel met jongeren als onderwerp”, besluit hij het gesprek. Meer weten of vragen? Stuur dan een berichtje aan Vincent via 06-26946032 of Michel via 06-11762760.

 

Foto-onderschrift: De jongerenwerkers van Peel en Maas: Michel Geurtjens en Vincent Admiraal.


«   »