Kortom...

Gepubliceerd op 23 juni 2020 om 09:00

Columnist Frank Heijthuijsen schrijft onder het kopje 'Kortom...' soms hilarisch, dan weer ontroerend over zaken die hem zoal bezighouden.

Marx

‘Neem toch een kat, pap!’ Mijn katten liefhebbende dochter drong er lange tijd op aan, maar ik hield het pootje stijf. Als compromis besloot ik enkele buurtkatten te voeren die op visite mochten komen en daar sindsdien dankbaar gebruik van maken. Eén van die gastkatten bleek mijn tuin als permanent vakantieoord te beschouwen, waarop ik een all-inclusive aanbood. Er werd buiten een bedje ingericht en ik verzorgde kost en inwoning. Toen die kater een tijdje later op drie poten aan kwam hinken, was het pleit beslecht. Ik kon ‘m geen briefje met het telefoonnummer van de dichtstbijzijnde dierenarts geven en vragen het verder zelf maar uit te zoeken. Wie A zegt moet ook B zeggen. Een eerste consult bij de dierenarts (tegen weekendtarief) en medicatie bleken geen soelaas te bieden voor een wond die hij kennelijk bij een nachtelijke knokpartij had opgelopen. Ik nam de kater ter verzorging in huis en binnen enkele dagen was mijn woning aanzienlijk in waarde gedaald wegens sproeien en het lukraak gebruikmaken van mijn woonkamer als toilet. Bij het betreden van de woning verdiende een zuurstofmasker aanbeveling. Inmiddels zijn we diverse dierenartsbezoeken, een operatie, castratie, chippen, medicijnen, de aanschaf van een kingsize kattenbak, enkele grote schoonmaken en zo’n 700 euro verder. De kater maakt het prima, maar nu dringt de vraag zich op wie er hier nou de baas is.
Het huis is inmiddels bijna kattenpisgeurvrij, alleen vanuit het bankstel kringelt af en toe nog een penetrant geurtje op. Om kater Marx (het is een rooie, vandaar) verder te gerieven, schafte ik vorige week enkele ergonomisch verantwoorde voerbakjes aan. Om het bankstel weer smetvrij te krijgen werd drie liter vloeistof á 50 euro gekocht die de pisgeur moet doen verdwijnen of maskeren. Over het bankstel ligt inmiddels een wit laken, omdat ik bijna elke dag een complete kat aan haren uit de bekleding kan plukken en meneer het lekker vindt om buiten tussen de planten te liggen. Tevens liet ik onlangs een kattenluikje installeren. Aangezien de keukendeur nog geverfd moest worden, was het luikje nog even dicht. Kater Marx stootte er twee keer zijn hoofd tegen, weigert sindsdien gebruik te maken van een eigen in- en uitgang en laat zich liever de diensten van een persoonlijke portier welgevallen.
Ik denk er over om Marx na diens heengaan op te laten zetten, zodat ik er tenminste nog wat langer plezier van heb en om nog iets van de investeringen terug te zien. Terwijl ik dit stukje tik, ligt het verwende nest uitgestrekt op mijn bank. Zie ik ‘m nou grijnzen?

 

Frank Heijthuijsen


«   »