Vera's kijk op de week: loslaten

Gepubliceerd op 20 juli 2020 om 07:39

En weg is ie. Zoonlief. Luttele minuten geleden heb ik hem uitgezwaaid. Met een groep vrienden uit Grashoek, Panningen, ex-Kessel, Heibloem en Helden vertrekt hij voor een week naar party-eiland bij uitstek: Terschelling. Het is zijn eerste vakantie alleen. Dat wil zeggen: zonder ouderlijk/leidinggevend toezicht.

Ik heb me al enkele jaren kunnen voorbereiden op een weekje zonder hem dankzij de Jong Nederlandkampen. Verschil met nu is dat er toen altijd een ouderavond was. Toch altijd fijn om dan even te zien waar hij die week was, of hij goed at, sliep en zich amuseerde. Dit keer is het anders. Ik vraag nog, zo onopvallend mogelijk uiteraard, of hij me in ieder geval wil appen als hij goed is aangekomen op de plek des onheils. Pardon, het partyresort a.k.a. jongerencamping. “Ik kijk wel. Kan goed zijn dat ik het vergeet”, is zijn nonchalante antwoord tussen het inpakken door, terwijl ik met mijn volle gewicht op zijn koffer hang om de rits dicht te krijgen. Ik slik: “alleen een appje, meer niet”, probeer ik nog. Hij rolt met z'n ogen en ik staak verdere pogingen. Al kan ik de kleine preek over voorzichtig zijn niet voor me houden. Zijn blik en vooral diepe zucht spreken boekdelen. Maar goed, ik heb het gezegd en met een klein beetje geluk blijft het toch ergens hangen. Het hoort nu eenmaal bij mijn taak als moeder om af en toe te 'zeuren'. Al neem ik die taak volgens hem veel te serieus.

In een flits zie ik weer hoe hij als klein kereltje in de boodschappenkar zit en me de oren van het hoofd kletst. Nu kletst hij voornamelijk met leeftijdsgenoten. En het is goed zo. Hij is bijna 17, dus (in zijn ogen) volwassen en verantwoordelijk genoeg. Hierover verschillen de meningen iets, maar noemen ze dat niet loslaten? Vertrouwen? Voor beide partijen overigens, al zal hij dat nooit toegeven. Waar zoon zich in nieuwe avonturen stort, staar ik naar de lege wasmand, de resten van het haastige ontbijt en nog een verdwaald t-shirt op de bank. “Geniet van jullie rust”, roept vriend J nog, die hem oppikt, als ze wegrijden. Ze moesten eens weten, de naïevelingen. Nu begint het voor ons ouders pas: de onrust, de zorgen. Zullen ze wel goed eten, genoeg slapen? Waarschijnlijk niet, maar dat is dan wel een teken dat ze zich vast helemaal het einde amuseren.

Mijn dochter ging haar broer twee jaar geleden al voor naar Appelhof, maar appte in ieder geval tussendoor af en toe dat het leuk was. Misschien komt het omdat hij de jongste is en dus in de lijn der verwachtingen de laatste die 'het nest verlaat'. Al is het maar voor een weekje. Ik kan bijna niet wachten tot maandag. De berg wasgoed, de summiere info over de vakantieweek, met een beetje geluk een enkele verdwaalde foto, de kleren die hij overal laat slingeren, evenals de lege borden, glazen en de reuring die hij en zijn vrienden meebrengen. Tot die tijd hou ik mijn telefoon voor de zekerheid en de verandering maar in de buurt. Stel dat hij het zich herinnert dat er ergens in Peel en Maas een moeder wacht op een levensteken. Tot die tijd: amuseer jullie en maak mooie herinneringen voor het leven!

 

Vera

 

Foto-onderschrift:

Het strand op Terschelling (Pixabay)


«   »