Kortom...

Gepubliceerd op 21 juli 2020 om 09:00

Festivals

Afgelopen weekend had ik, als rechtgeaarde festivaltijger, op een festivalwei in het Belgische Herk-de-Stad moeten staan. Hád. Zoals alle popfestivals werd ook Rock Herk vanwege corona afgelast en verplaatst naar volgend jaar. De afgelastingen beginnen stilaan zwaar te wegen op mijn gemoed. Terwijl koopgoten en stranden weer volstromen, kwijnt de evenementensector in stilte weg. Een sector die goed is voor honderdduizenden banen en een miljardenomzet. De decibelmeter van het protest slaat nauwelijks uit. De evenementensector heeft dan ook geen krachtige lobby, vleugels noch cockpits en al helemaal geen tractoren.
Om het leed ietwat te verzachten worden er initiatieven ontplooid om de muziekliefhebber toch nog iets van muziekbeleving te kunnen bieden. In poppodia worden, met inachtneming van de anderhalvemetermaatregel, weer concerten georganiseerd voor een zéér beperkt publiek. Via livestreams komen vanuit deels lege zalen concerten de woonkamer binnen. Op België’s grootste festival Rock Werchter is een zogenaamde zomerbar ingericht, waar enkele honderden gelukkigen aan tafeltjes kunnen genieten van optredens. Ik kan er niet of nauwelijks naar kijken, laat staan er van genieten. Me blootstellen aan deze initiatieven, hoe goed bedoeld ook, zorgt alleen maar voor meer fantoompijn. Op dit moment hadden er al twee handenvol festivals op het CV van 2020 moeten staan, maar helaas.
Sinds meer dan 40 jaar geef ik me over aan popfestivals. De muziek, de saamhorigheid, het plezier, het ontmoeten van oude en het maken van nieuwe vrienden, onder het genot van een biertje, maken dat ik festivals ben gaan zien als een afspiegeling van een betere wereld, waar de problemen van alledag en de verschillen die ons in het dagelijkse leven uit elkaar dreigen te drijven, op zijn minst voor één of meerdere dagen niet bestaan. Het paradijs vóórdat Adam in die vervloekte appel beet. Had Eva hem een gitaar aangereikt, dan stonden we er nu wellicht beter voor. Muziek -en bij uitbreiding cultuur- maakt de pijn van het zijn draaglijk en draagt in grote mate bij aan de geestelijke gezondheid. Dat dringt nauwelijks door tot onze politici, die de kunsten al eens hebben weggezet als een ‘linkse hobby’ en een premier die De Toppers als het nec plus ultra van cultuur beschouwt.
Inmiddels heb ik -als tegoed voor al het gemiste moois van dit jaar- de kaarten en vouchers voor enkele popfestivals in 2021 binnen. Het lijkt nog een eeuwigheid ver weg.

 

Frank Heijthuijsen

 


«   »