Kortom...

Gepubliceerd op 4 augustus 2020 om 09:00

Columnist Frank Heijthuijsen schrijft onder het kopje 'Kortom...' kort, soms hilarisch, dan weer ontroerend over zaken die hem zoal bezighouden.

Feestje

Na een onderbreking van een jaar, wegens het niet op elkaar af kunnen stemmen van de agenda’s, vond afgelopen zaterdag het jaarlijkse tuinfeestje plaats. Een eenvoudig concept: ondergetekende zorgt voor de drank, de gasten nemen een klein hapje mee. Het coronaprotocol was losjes. Voor zover mogelijk werd anderhalve meter afstand in acht genomen, de gasten was vooraf gevraagd of ze verschijnselen hadden die konden duiden op besmetting en er was het dringende verzoek om van andermans man/vrouw af te blijven. Van de optie om zich bij binnenkomst door mij persoonlijk te laten temperaturen werd geen gebruik gemaakt.
Er werden onwennig wat ellebogen uitgedeeld ter begroeting en er was één afmelding vanwege een ontwrichte knie. De medische dossiers werden gelicht: we noteerden een ternauwernood overleefde hartaanval, een onwillige schouder na een val met de motor en wat andere pijntjes en kwaaltjes, die ons er aan herinnerden dat we geen achttien meer waren. Een en ander vormde geen beletstel om het op een sfeervol bullshitten en oeverloos ouwehoeren te zetten.
Hilariteit alom toen de wielerkoers Strade Bianche ter sprake kwam, die die dag verreden was. Er ontstond discussie over de winnaar. De een hield het op de coureur Juan Alaphilippe, de ander op Wout van Aert. De eerste wielerliefhebber bleek, met stijgende verontwaardiging en ergernis over het op elkaar gepakte publiek, de bestorming van de winnaar door journalisten en de niet nageleefde coronamaatregelen, naar een herhaling van de koers van vorig jaar te hebben gekeken… De diagnose ‘dementia praecox’ was snel gemaakt.
Naarmate de avond vorderde en het alcoholpromillage steeg, namen de gesprekken in volume toe en werd lachen schaterlachen, gieren, brullen. Na afloop waren we het over één ding eens: dit was een traditie die in stand moest worden gehouden. Het vieren van het leven kan soms bedrieglijk simpel zijn. Zet een elftal vrienden met gevoel voor humor bij elkaar en giet er wat alcohol in. Meer hoeft dat niet te zijn. Ietwat beneveld herinnerde ik me de woorden van Theo Reitsma na het gewonnen EK voetbal van 1988: ‘Dit is een goed stel, hoor’.

 

Frank Heijthuijsen


«   »