Kortom...

Gepubliceerd op 1 december 2020 om 09:00

Klap

Nét had ik begin november bioscoopkaartjes gereserveerd, toen het dartele duo Mark & Hugo de ‘klap met de hamer’ uitdeelde, om het coronavirus ‘plat te slaan’. Het kruimeltje voedsel voor de geest was daarmee tot nader order uitgesteld, waardoor ik op mijn honger bleef zitten, in een jaar dat sowieso al als een cultureel annus horribilis de boeken in gaat. De uiterst spaarzame keren dat ik de afgelopen maanden een concert, restaurant of museum bezocht, viel op hoe goed alles daar geregeld was om verspreiding van het virus tegen te gaan. Waardoor al langer de vraag rijst waarom de cultuur- en horecasector de grootste klappen moet krijgen, terwijl alles er op wijst dat het besmettingsgevaar daar juist het kleinst is.

Afgelopen zaterdag mocht mijn dochter een examen Cambridge Engels afleggen in Eindhoven. Ik vroeg of ze na afloop nog de stad in was geweest. ‘Nee, véél te druk’, luidde het antwoord. Veel te druk is het ook in haar hoofd, in een eindexamenjaar met hindernissen. Ze klaagt regelmatig over een leerachterstand vanwege de coronamaatregelen en ziet een verlengde kerstvakantie dan ook totaal niet zitten, nog los van de vraag of ze van de middelbare school kan afzwaaien met een eindexamenfeest. Véél te druk was het ook in de winkelsteden afgelopen weekend, mede vanwege een tsunami van economische vluchtelingen en andere gelukszoekers uit onze buurlanden. Ik zag rijen kooplustigen traag door oneindige koopgoten gaan. Veelal zonder mondkapjes, alsof corona al een spook uit een ver verleden is. Eindhoven, Rotterdam, Amsterdam, Breda, Roermond en Maastricht puilden uit, evenals de tuincentra en woonboulevards. Ik kreeg een fraai inkijkje in het nieuwe abnormaal en André Hazes’ ‘Eenzame kerst’ drong zich plotseling wel héél erg hard op.

Vorige week donderdag konden de bioscoopkaartjes eindelijk worden verzilverd. Mondkapje op, handen ontsmetten, alle rituelen plichtsbewust uitgevoerd. De gereserveerde stoelen hielden keurig anderhalve meter afstand tot andere filmliefhebbers, hetgeen gemakkelijk was, want er was maar een handvol bezoekers in de immense filmzaal. Ik genoot van een concertfilm, maar niet met volle teugen. Daarvoor wogen de dit jaar gemiste concerten, films, etentjes, exposities,  theatervoorstellingen en de daarmee gepaard gaande sociale contacten te zwaar op het gemoed. Ik vroeg me na afloop af wat een klap met de hamer waard is, nu veel mensen klaarblijkelijk een klap van de molen hebben gehad. Ik moest aan de woorden van onze immer goedgemutste premier denken en mompelde knarsetandend ‘wat een waanzinnig gááf land’.

 

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.