Kortom...

Gepubliceerd op 8 december 2020 om 09:00

Prik

‘Die Hoffnung stirbt zuletzt’ (hoop sterft als laatste), zo luidt een Duitse uitdrukking. En hoop is er zeker, nu vanaf begin januari het vaccinatieprogramma van start gaat, dat ons moet verlossen van de coronagesel. De champagne werd hier binnenskamers stiekem al ontkurkt, maar nog voordat ik mijn lippen aan een glas kon zetten, volgde al de ontnuchtering. Het gaat nog tot ver in 2021 duren voordat iedereen is ingeënt. Bovendien moet een leger van anti-vaxxers, complotdenkers, would-be virologen en allround achterdochtigen nog worden overtuigd van nut en noodzaak van zo’n prik, om de vaccinatiecampagne tot een succes te maken. Dat wordt nog een hels karwei.
Met het besef dat ondergetekende ergens achteraan in de rij mag plaatsnemen voor het verlossende spuitje -ergens rond augustus, deo volente- dreigt ook het kaarsje dat ik angstvallig brandende heb gehouden voor het cultuurjaar 2021, te doven. Er is wat dat betreft al een tijd geleden een kruis gegaan over dit vervloekte jaar, maar het vooruitzicht om ook komend jaar grotendeels verstoken te blijven van concerten, popfestivals, theatervoorstellingen en kunstexposities, op een wijze zoals we die van vóór de pandemie kenden, maakt me stilaan mismoedig. De te prijzen initiatieven die her en der worden ondernomen om op dat gebied nog iéts van verstrooiing te bieden ten spijt. Het is allemaal slechts een pleister op een gapende wonde.
Meer nog dan het eigen, stilaan gekmakende verlangen, doet het pijn dat de politiek een achteloosheid en bij wijlen een dedain aan de dag legt voor cultuur als zijnde essentieel voor het algehele welzijn. De culturele sector fietst als een deerniswekkende rode lantaarn mee in een peloton dat amechtig om steun kreunt. Naast de geplaagde horeca dreigt ook en vooral de cultuursector het kind van de coronarekening te worden. Er is al een kaalslag gaande, die -niet alleen in economisch opzicht- zijn weerga niet kent. Mogelijk dat dat voor degenen die voor hun zielenheil aankloppen bij de Actions, IKEA’s, tuincentra en woonboulevards van deze wereld of internetshoppen als het nec plus ultra zien voor het voeden van de geest, van minder belang is. Persoonlijk snak ik naar ander voedsel en kamp ik al maanden met een immense hongerklop. En een biertje met gelijkgestemden zou er zo langzamerhand ook wel in gaan.
Dus kom maar op met die prik. Hoe eerder, hoe beter. Voordat de prik van de champagne is.

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.