Feuilleton Peel en Maas deel 3

Gepubliceerd op 14 februari 2021 om 14:18

In de deuropening staat Zohra, Lots buurvrouw. Een paar maanden geleden, nadat Lot de sleutel van haar nieuwe huisje kreeg, hadden ze elkaar leren kennen. Terwijl Lot haar eerste spulletjes naar binnen sjouwde op haar nieuwe woonplek, stond daar opeens een vreemde gesluierde vrouw in haar woonkamer. Ietwat verlegen stelde ze zich voor als Zohra en overhandigde Lot een pannetje eten om haar welkom te heten in de buurt. Lot was in eerste instantie overrompeld en verbaasd over het warme gebaar door de vreemdelinge. Voor een kort moment stonden ze wat onwennig tegenover elkaar. Tot Lot zich herpakte en haar uitnodigde voor een kopje thee. Zohra kwam uit Afghanistan en woonde sinds enkele jaren in Nederland. Ze had met haar man en twee dochters kort in Baarlo gewoond, maar was vlak voor Lot met haar gezin naar Panningen verhuisd. Ze hoopte dat ze hier voor altijd konden blijven, want ze voelden zich sinds lange tijd weer gelukkig. Lot was geroerd door haar verhaal en vroeg zich af of Zohra en haar gezin net zo’n warm welkom in Peel en Maas hadden gehad als zij nu kreeg van haar. Ondertussen vulde haar huisje zich met de heerlijke geuren van het traditionele Afghaanse gerecht in het pannetje, waar ze maar liefst twee dagen van smulde.

Sinds die eerste kennismaking hebben de twee vrouwen een warme band ontwikkeld. Lot helpt Zohra met allerlei Nederlandse gewoonten en de taal. Zohra op haar beurt leert Lot weer de fijne kneepjes van de Afghaanse keuken. En heel soms vertelt ze iets over haar leven in Afghanistan. Naar de reden van Zohra’s emigratie naar Nederland kan Lot alleen maar gissen door wat ze weet uit de media. Zodra Lot er naar vraagt, klapt Zohra dicht en slaat ze haar ogen naar de grond, alsof ze een vreselijk geheim met zich meedraagt. Zou ze ook zo’n verschrikkelijke reis achter de rug hebben? vraagt Lot zich soms af, als ze denkt aan die vreselijke beelden op tv van aangespoelde rubberen bootjes en de berichten over verdronken vluchtelingen.

Zohra straalt. Terwijl ze een envelop voor Lots gezicht laat bungelen. “Deze lag vanmorgen op onze deurmat”, vertelt ze opgewonden. Op de achtergrond hoort Lot haar yogales op de laptop beginnen. “Kom binnen Zohra, je maakt me nieuwsgierig.” Eenmaal binnen klapt Lot haar laptop dicht. Een weekje yoga overslaan is vast geen ramp. Terwijl ze thee zet, haalt Zohra de brief uit de envelop. “Kijk Lot, kijk!”, roept ze opgewonden. “Ik heb het gehaald!! Ik heb het eindelijke gehaald!” En ze begint te zingen in een voor Lot vreemde taal en te dansen door haar woonkamer. En dan wordt het Lot duidelijk: Zohra heeft na bijna drie jaar haar inburgeringsexamen behaald. “Zohra wat geweldig! Gefeliciteerd! Corona of niet, dat moeten we vieren!”

 

(Foto: Pixabay.com)


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Lucinda Beeren
7 maanden geleden

Waaw heel mooi om te lezen... hartverwarmend dat het in deze tijd ook zo kan gaan ...

Henriette
7 maanden geleden

Zo hoort het, kleur of ras maakt niet ui. De innerlijke waarden en normen zijn belangrijk👍
Aanpassen en de horizon verbreden; dan wordt de wereld alleen maar mooier. Prachtig zulke buren

Els
7 maanden geleden

Prachtig!