Kortom...

Gepubliceerd op 9 maart 2021 om 14:23

Zweven

Een week voor de verkiezingen begin ik langzaam terug te keren binnen de dampkring, waar ik me voorheen in de ijlere luchtlagen bevond, als zwevende kiezer. Als relatief ouwe lul koester ik wat er nog rest van mijn politieke idealen, in de wetenschap dat hoop vaak uitgestelde teleurstelling is. Intussen voel ik me door de aanhoudende reclameboodschappen van politieke partijen, die ik via de tv in mijn maag gesplitst krijg, als Mr. Creosote in de Monty Python-film ‘The meaning of life’. Nog één zo’n als een flinterdun wafeltje gepresenteerde boodschap en ik dreig te ontploffen.

Want ik zie een bordkartonnen Mark, met daarnaast kiezers die getuigen van een rotsvast vertrouwen in onze premier, onder meer ‘omdat hij ons kundig door deze crisis loodst’. Terwijl ik van mening ben dat Mark niet de oplossing, maar eerder een substantieel deel van het probleem is. Ik zie Wopke nog altijd schaatsen, terwijl ik de lentekriebels al door mijn lijf voel gieren en ik niet bepaald vlinders in mijn buik krijg bij het zien van deze ijsglijder. Ik zie Wybren voorbijkomen, hetgeen niet bevorderlijk is voor mijn spijsvertering, waarna slechts de zure oprisping ‘louche’ mijn mond verlaat.

Ik zie Sigrid, die bedolven onder enorme hoeveelheden digitale stront haar visie op Nederland geeft, terwijl het misogyne deel der natie haar beschimpt en afrekent op haar vermeende elitarisme, gekenmerkt door -godbetert- de kosten van haar jurk.

Uit het peloton van 37 deelnemers heeft zich inmiddels een kopgroep van drie afgescheiden, van wie er eentje straks middels een rood potlood door mij tot winnaar wordt uitgeroepen. Het is nog even wachten wie er, met de eindstreep in zicht, een allesverzengende demarrage uitperst á la Mathieu van der Poel in de Strade Bianche. Of liever –om in wielertermen te blijven- á la Chantal van den Broek-Blaak, aangezien ik uit principe op een vrouw stem. Die keuze wordt grotendeels rationeel bepaald. Niet dat ik alle verkiezingsprogramma’s tot achter de komma uitspit, maar ik probeer me zo goed en zo kwaad mogelijk een beeld te vormen van de partij die in mijn optiek het algemeen belang het beste dient. Uiteindelijk komt dat ook ten goede aan mijn eigenbelang. Daarbij dien ik nog door wat loze beloftes te prikken in Nederland coalitieland en loop ik met dichtgeknepen neus en op grote afstand om populisten heen die makkelijke oplossingen bieden voor complexe problemen en aan de stoelpoten van de democratie zagen. De keuze wordt in elk geval niét bepaald door ‘ik vind Jesse/Liliane/Thierry/Lilian/Kees leuk’. Ik vind tweejarigen vaak leuk, maar geen haar op m’n kalende hoofd die er aan denkt om in de auto zo’n tweejarige het stuur in handen te geven.

De Nederlandse politiek werd vroeger als ‘saai’ bestempeld. Na alle schandalen, ophef, verharding,  polarisatie, op de man/vrouw spelen en een gebrek aan algemene beschaafdheid, hoop ik -wellicht tegen beter weten in- dat die tijd ooit terugkeert. Saai is in dit geval goed. Liever nog: doodsaai.

 

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.