Feuilleton Peel en Maas deel 9

Gepubliceerd op 29 maart 2021 om 22:01

Het is enkele dagen geleden dat Zohra de bewuste dreigbrief opende. Sinds die dag heeft Lot haar niet meer gezien of gesproken. Nadat de politie was vertrokken, had Zohra Lot gevraagd om ook weg te gaan. Hoewel Lot had gesmeekt om te mogen blijven, tenminste tot Tawab thuis zou komen, had Zohra geweigerd. Haar plotselinge ijzige kalmte en het resolute handgebaar waarmee ze Lot letterlijk de deur had gewezen, waren voor Lot zo onherkenbaar. Wat gebeurde er toch? Wat was er met haar buurvrouw en vriendin aan de hand? Nog voor ze de vraag kon stellen, stond ze al buiten op de stoep, terwijl de deur achter haar in het slot viel. Sinds die dag zijn de gordijnen bij Zohra en Tawab niet meer open geweest. Ook haar deur is gesloten en krijgt ze alleen nog de voicemail te pakken. Op appjes wordt niet meer gereageerd, sterker nog, die worden zelfs helemaal niet meer gelezen. Lot begrijpt er helemaal niets van. Zelfs Tawab negeert haar als hij de kinderen naar school brengt. Lot is verward. Hoewel haar vriendin het slachtoffer van de aanval was, voelt zij zich ook niet meer op haar gemak. Juist nu heeft ze Zohra zo nodig. Haar andere vriendinnen doen hun best om haar te steunen, maar weten totaal niet hoe het is om zoiets mee te maken. Dat kan ze alleen met Zohra delen. Maar die sluit haar plotseling helemaal buiten.

Ze kan zich nauwelijks op haar werk concentreren. Dit blijft ook bij haar collega's niet onopgemerkt. "Lot, wat is er toch met je aan de hand?" vraagt Maarten, een van de oudere medewerkers. Lot knikt afwezig. Hoewel haar collega's weten wat er is gebeurd, praat Lot er niet over. Of beter gezegd: niet meer. Alsof hij haar gedachten kan raden, zegt hij: "Meid, misschien moet je er eens met iemand over gaan praten. Een professional bedoel ik dan." Lot weet dat hij het goed bedoelt, maar ze wil niet in een slachtofferrol geplaatst worden. Althans zo voelt het voor haar als ze steeds maar weer haar verhaal moet doen. Vooral met de gedachte in het achterhoofd dat het voor Zohra veel erger is geweest. En nog steeds is. Wie helpt haar? Wie staat er voor Zohra klaar?

Lot voelt zich misselijk worden. Ze slaapt slecht en dat heeft niet alleen zijn weerslag op haar gestel. Ook haar werk lijdt er zichtbaar onder. Ze bergt dossiers verkeerd op en heeft zelfs per ongeluk bijna gevoelige informatie doorgespeeld aan een klant. Reikhalzend kijkt ze uit naar het Paasweekend. Een extra vrij dagje kan ze nu meer dan ooit gebruiken. Ze heeft al besloten om dat weekend lekker bij haar moeder door te gaan brengen. Zich weer eens ouderwets te laten verwennen. Net als toen ze nog thuis woonde. Hoewel dat vooruitzicht haar wat vrolijker stemt, voelt ze haar misselijkheid erger worden. Nog net op tijd weet ze het toilet te bereiken, waar ze vervolgens haar hele maaginhoud uitbraakt. Tranen rollen over haar wangen en ze voelt hoe de energie uit haar lichaam wegstroomt. Marlie van de receptie, die het hoorde gebeuren, is achter haar aan gesneld en reikt haar papieren zakdoekjes aan. Nadat ze zich een beetje heeft op weten te frissen aan de wasbak, loopt ze terug naar haar werkplek. "Lot, wil je even komen?" Nu zijn de rapen gaar, denkt Lot. Haar werkgever roept haar op het matje. Maar als ze zijn kantoor binnenloopt, ziet ze de blik vol medelijden. "Lot, ik wil dat je even een paar daagjes thuis blijft. Het is niet niks wat je hebt meegemaakt. Ik denk dat het niet zo'n goed idee is geweest om meteen aan het werk te gaan. Blijf maar thuis tot en met einde volgende week. Tegen die tijd bellen we wel even hoe het met je gaat. Heb je iemand waar je naar toe kunt gaan of die voor je kan zorgen? En ik raad je aan om hulp te zoeken." Lot voelt de tranen prikken, maar weigert in eerste instantie toe te geven. Maar hoe zeer ze zich er ook tegen verzet, als vanzelf biggelen dikke tranen over haar wangen. Het maakt de directeur ietwat nerveus. Hij weet zich niet echt raad met dit plotselinge verdriet en roept Marlie binnen. Die ontfermt zich over Lot en belooft haar thuis te brengen. Eenmaal buiten bedankt Lot Marlie, maar zegt dat ze liever even alleen wil zijn en een stukje gaat wandelen. De lente lijkt eindelijk te zijn begonnen en de warmte van de zon doet haar goed. Marlie haalt haar schouders op, draait zich om en gaat het kantoorpand binnen. Loom steekt Lot de straat over en wandelt doelloos rond zonder een duidelijk doel. Voordat ze het in de gaten heeft, komt ze aan op de plek in het park achter het gemeentehuis. De plek waar haar leven in een paar seconde veranderde. Een ouder echtpaar zit op een van de bankjes, eveneens te genieten van de zon. Wat verderop zitten een paar jongeren samen op het gras. Zou zij zich ooit nog zo onbekommerd kunnen voelen? Ze pakt haar telefoon en scrollt door haar contacten en drukt op die voor haar zo vertrouwde naam. Ze voelt kriebels in haar buik. Zou er worden opgenomen? Ze weet dat ze het nummer eigenlijk niet meer mag bellen, maar ze snakt naar iemand die haar echt kent. En dan niet haar moeder of vriendinnen. Nadat de telefoon een paar keer overgaat, hoort ze: "Lot? Is alles in orde? Waarom bel je me?"


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.