Kortom...

Gepubliceerd op 12 mei 2021 om 16:15

Sparen

Geld moet rollen. Helaas heeft geld eerder de neiging bij me vandaan, dan naar me toe te rollen. Toch ben ik van jongs af aan een spaarder. Oud genoeg om het Zilvervloot-sparen nog te hebben gekend, waarbij de inleg werd vermeerderd met een destijds aardige rente. Sinds jaar en dag gaat er elke maand een klein bedrag naar mijn spaarrekening. Een appeltje voor de dorst, mocht mijn ijskast/auto/kernreactor het plotseling begeven of voor andere onvoorziene uitgaven. Om dan tegen het eind van het jaar te constateren dat vanwege de immense goedheid van mijn bank mijn vermogen door de geldende rente nog een beetje was gegroeid, zonder daar veel moeite voor te hoeven doen. Inmiddels heeft de rente zowat het nulpunt bereikt. Wie meer dan een ton op de bank heeft staan, krijgt zelfs te maken met een negatieve rente. Nog een geluk dat ik geen ton tot mijn beschikking heb. De Dagobert Ducks van deze wereld zal het niet deren. Die vinden wel andere wegen om het kapitaal te laten groeien.
Hoewel ik niet bepaald zwem in het geld, heb ik wel eens nagedacht over hoe ik mijn spaargeld voor me zou kunnen laten werken. Maar beleggen doe je mijns inziens met boterhammen. Geen trek om elke dag de aandelenkoersen te volgen, te speculeren en mogelijk te investeren in gebakken lucht. Het geld stoppen in cryptovaluta? Te laat om te profiteren van deze hype en bovendien nog minder vertrouwen in en een afkeer van deze vorm van geldvermeerdering.
Dan hou ik het liever bij het spekken van het ouderwetse spaarvarken. Dat gaat als volgt: na contante betalingen stop ik terug ontvangen kleingeld in een spaarpot. Die spaarpot wordt (werd) tweemaal per jaar geleegd bij de bank, waarna de spaarcentjes werden gebruikt om stuk te slaan op een platenbeurs, een evenement uit pre-corona tijden. Een vestzak-broekzak constructie, waarbij ik mezelf wijs mocht maken dat deze plezieruitgaven dan minder pijn deden in de portemonnee. De coronacrisis gaf mijn bank het laatste zetje en een mooi excuus om het filiaal in mijn woonplaats te sluiten, waardoor ook het storten van kleingeld vooralsnog niet meer mogelijk is. Nog los van het feit dat ik daarvoor nu ook nog eens mag gaan betalen, om het noodlijdende bankwezen overeind te houden. Wat nu gezongen? Mijn vriendin kwam met een even eenvoudige als geniale suggestie: ‘Beleg in Bedcoins!’ Oftewel: stop het kleingeld in een ouwe sok en leg het onder je hoofdkussen. Aangezien mijn spaarpot stilaan uitpuilt, maar eens op zoek gaan naar een paar stevige steunkousen.

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.