Feuilleton deel 16

Gepubliceerd op 16 mei 2021 om 09:30

“Mam, ben je thuis?”

Na een paar pogingen nam haar moeder eindelijk op. Lot MOEST het weten... en er was maar één manier om erachter te komen...

“Fijn. Dan kom ik eraan!”

Lot graaide haar sleutels van de tafel en snelde de deur uit. Haar fiets stond gelukkig nog bij de voordeur. Het leek alsof ze aan een wielerwedstrijd meedeed: nog geen vijf minuten later reed ze de oprit bij haar moeder op. Hijgend liep ze naar de voordeur en belde aan.  Jeetje, meer aan haar conditie werken was geen overbodige luxe.

“Kindje, wat is er toch aan de hand?” Haar moeder keek bezorgd toen ze de deur voor haar open deed.

“Geen tijd voor uitleg, mam.” Lot beende voor haar moeder de gang door, de keuken in.

“Heb jij de klassenfoto’s van het Bouwens nog?”

Haar moeder knikte verbaasd, maar vroeg gelukkig niet verder door. Ze liep de keuken uit, maar kwam enkele minuten later terug met een schoenendoos.

“Ik weet niet wat je ermee moet,” zei ze met een nieuwsgierige ondertoon in haar toon, “maar hier zijn ze".

Lot liep met de schoenendoos naar de woonkamer en nam plaats aan de eettafel.

“Wil je koffie, lieverd?” riep haar moeder vanuit de keuken.

Lot antwoordde niet. Ze had het deksel van de schoendoos gehaald en keerde de doos om op tafel.

Tientallen foto’s vielen eruit. Het duurde niet lang voor ze vond wat ze zocht.

Een boekje met daarin de pasfoto’s van al haar klasgenoten. Inclusief voor- en achternaam...

Haar ogen speurden alle foto’s af. De namen waren op alfabetische volgorde van achternaam. Geen spoor van Zohra... of het meisje dat op haar leek... Waarom kon ze zich toch zo weinig meer herinneren van die tijd? Ze kwam aan bij de laatste rij foto’s. In het midden bleven haar ogen steken.

Een jongen met een bril, ernstige acné en een dreigende blik in zijn ogen.

Tim Langhout...

Dat is hem!

Lot staarde zo naar de foto en de naam dat ze niet in de gaten had dat haar moeder een mok dampende koffie voor haar neer had gezet.

Die naam... dit kon niet waar zijn?! Lot voelde haar hart in haar keel bonzen.

Langhout... dat was ook Barts achternaam... en als ze zich niet vergiste, had hij een neef die Tim heette... Haar Bart!! Er doemde een herinnering in haar gedachten op waarin Bart over zijn neef vertelde, die afgegleden was in een wereld van drank, drugs en criminaliteit. De hele familie had hem de rug toegekeerd...

Ze kreeg geen lucht meer en haar ogen vulden zich met tranen.

“Kindje, jij blijft vanavond hier”. De stem van haar moeder klonk kalm en rustgevend. Lot sloeg haar armen om haar moeder heen en voor het eerst sinds de gebeurtenis met Zohra begon ze oorverdovend te huilen.

 

(Tekst door gastschrijfster Maaike Verstappen)


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.