Feuilleton deel 18

Gepubliceerd op 6 juni 2021 om 11:48

Zohra staart uit het raam. Sinds die akelige brief, waarna ze Lot de deur wees, heeft ze geen contact meer gehad met haar. Het breekt haar hart, maar ze kan niet anders. Ze moet Lot beschermen. Het is immers haar enige echte vriendin. Zohra is nog maar een schim van zichzelf. Van de prachtige, sterke en zelfverzekerde vrouw is niets meer over. Het liefst ligt ze de hele dag in bed met de dekens over haar hoofd. Maar met twee kleine kinderen in huis kun je niet zwelgen in zelfmedelijden. Iedere ochtend overstelpen ze Zohra met duizenden kusjes. Het zorgt voor net dat beetje energie dat ze nodig heeft om zich uit bed te hijsen en ontbijt klaar te maken. Tawab doet wat hij kan om het voor zijn vrouw zo makkelijk mogelijk te maken. Maar ook hij wordt soms moedeloos van de hele situatie. Hij brengt de kinderen naar school, gaat werken, haalt de kinderen nadien op bij de naschoolse opvang. Hij helpt met koken, het huishouden, de verzorging van de kinderen en haalt de boodschappen. Laatst hoorde Zohra hem bellen met zijn broer. Hoewel hij fluisterde, kon ze horen hoe hij zich beklaagde over de hele situatie. Het brak haar hart. Ze hadden eindelijk hun veilige droomplekje gevonden en stonden aan de start van een zorgeloze toekomst. Eentje waar bruut een streep door werd gezet door die vreselijke man. Zohra had hem meteen herkend. Het was dezelfde man die ze destijds in het azc was tegengekomen, toen ze er nog maar net was gearriveerd met haar gezin nadat ze gevlucht waren voor het oorlogsgeweld in haar thuisland. In eerste instantie had ze gedacht dat hij een van de medewerkers was. Omdat ze in haar cultuur niet mag kijken en laat staan lachen naar vreemde mannen, had ze haar ogen meteen neergeslagen. Daardoor zag ze het mes in zijn hand. De paniek gecombineerd met de vreselijke herinneringen aan de oorlog, deden haar in een reflex naar de eerste de beste stoel grijpen die in de gang stond. Met al haar kracht gooide ze deze naar de man. Haar actie miste zijn uitwerking niet. De stoel raakte de verraste man vol tegen zijn hoofd. Hij viel achterover en verwondde zich aan zijn eigen mes. De tijd leek even helemaal stil te staan. Tot Zohra bloed op de vloer zag en begon te gillen. Door alle commotie en lawaai kwamen er verschillende medewerkers aangerend die de man uiteindelijk overmeesterden voordat hij op kon staan. Op dat moment kruiste Zohra’s blik met die van de man. Een doordringende blik die ze nooit meer zou vergeten, zo leeg, zo doods en zo vol haat. Later legde ze nog een verklaring af bij de politie die haar verzekerde dat hij zijn straf niet zou ontlopen.

Ze voelt hoe twee kleine armpjes haar van achteren omhelzen bij haar middel. “Mama, gaan we nu? Je hebt het beloofd!” vraagt haar dochter met een lief stemmetje. Ach ja, dat is waar ook. Ze gaan een ijsje eten bij de nieuwe ijssalon Love It op de Markt. Zo’n hele dag thuis met de kinderen, vanwege een studiedag, is nu zwaar voor Zohra. Met een ijsje in het vooruitzicht als ze de hele dag lief zijn, weet ze ze een beetje rustig te houden. “We wachten even op papa”, antwoordt Zohra. “Hij kan ieder moment thuis komen.” Voordat ze zich omdraait om haar dochter een dikke knuffel te geven, kijkt ze nog een keer door het raam. Dan voelt ze haar maag omdraaien. Achter de parkeerstrook tegenover hun huis, ziet ze een man staan. Hij staat half verscholen achter de boom in de groenstrook en staart naar haar huis. Het lijkt of hij haar recht aankijkt, maar ze weet dat hij haar niet kan zien door de gordijnen. Precies op dat moment komt Tawab thuis. Hij zet zijn fiets op het stoepje naast de voordeur en zwaait naar binnen. Dan ziet Zohra de man achter de boom vandaan komen en in de richting van hun huis lopen, terwijl Tawab zijn fiets op slot zet. Door de schaduw van de boom kan ze zijn gezicht echter nog niet zien. Dan hoort ze de voordeur open gaan en haar zoontje enthousiast roepen: “Papa, we gaan een ijsje eten!”

 

(Foto van congerdesign via Pixabay)


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.