Kortom...

Gepubliceerd op 22 juni 2021 om 11:40

IK

 

Aangezien de UEFA in haar oneindige geld(ings)drang heeft besloten maar liefst 24 teams toe te laten tot de eindronde van het Europees Kampioenschap voetbal, zorgen de randzaken vooralsnog voor meer opwinding dan wat er op de groene mat gebeurt. Je moet al een voetbalkneusje zijn om na de poulefase naar huis te worden gestuurd, hetgeen Turkije overkwam. Vanwege drie nederlagen op rij was er in de grote steden ditmaal geen nachtelijk getütür.

Nu de miljoenen vaderlandse virologen weer zijn getransformeerd tot bondscoaches, blijft de vraag rondzingen of Oranje in een 4-3-3, 5-3-2 of 3-5-2 systeem dient te spelen, terwijl het van groter landsbelang is of er politiek gezien met 4, 5 of 6 spelers aangetreden moet worden in een nieuw kabinet en of de talloze eigen doelpunten en divagedrag van Rutte en Hoekstra niet alsnog een plek op de reservebank rechtvaardigen.

 

Het schuiven met cola- en bierflesjes door Christiano Ronaldo en Paul Pogba, de reclameoorlog tussen Jumbo en Albert Heijn en andere grootgrutters die een graantje mee willen pikken van de nog niet geheel tot wasdom gekomen Oranjegekte, de kwestie of het Nederlands elftal komend weekend in Boedapest een statement moet maken tegen de homofobe potentaat Orban en of het stadion van Bayern München in de regenboogkleuren verlicht dient te worden, het leidde allemaal tot meer ophef dan de wedstrijden zelf. En aangezien ophef het verdienmodel is van het mislukte clownsduo Van der Gijp en Derksen en de vileine aangever Genee, doet het trio elke avond een poging om in het nieuws te komen. De twee geinponems van Veronica Inside verdenk ik er van om bij het horen van de Radetzky-mars uit te barsten in een hartstochtelijk gezongen tieten-kont-tieten-kont-tieten-kont-kont-kont, om zich daarna op de borst te kloppen voor hun geweldige gevoel voor (platte) humor. Er was natuurlijk ook de angstaanjagende hartstilstand van de Deense voetballer Christian Eriksen en de daaropvolgende hartverwarmende reacties van spelers en publiek, afgezien van windbuil annex volksopruier annex stuk vreten Willem Engel, die daar nog even zijn inmiddels bekende stinkende plasje over moest doen. Nu het einde van de coronapandemie nadert, valt te hopen dat deze engnek weer terugkeert naar de plek waar hij thuishoort: de vergetelheid.

Hier ten huize heeft de Oranjekoorts nog niet de kop op gestoken, deels omdat de geschiedenis leert dat onze leeuw op voetbalschoenen wereldkampioen is in zichzelf in de voet schieten, deels omdat mijn trots en zelfbeeld niet afhangen van elf voetballers. Komt bij dat de beperkingen die nog altijd gelden vanwege corona, ook niet leiden tot meer beleving en overdreven enthousiasme. Ook de drie veredelde oefenpotjes van Oranje geven tot dusver geen aanleiding om alvast een plekje te reserveren langs de Amsterdamse grachten. Als ik dan toch even de positivo in mezelf de overhand mag laten krijgen, dan is het vanwege de schijn dat het ‘IK’ tijdens dit EK héél even plaats lijkt te maken voor ‘WE’. Althans, tot de achtste finale.

 

Frank Heijhuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.