Kortom...

Gepubliceerd op 9 november 2021 om 15:29

Plannen

Het plan voor de vrijdagavond: een drankje en een hapje doen bij mijn vriendin, onder het genot van muziek. De realiteit die dit plan in de weg zat: gewapend met wat plaatjes, een stokbrood en tapas in een knoert van een file verzeild geraakt. Na telefonisch contact met mijn vriendin vernomen dat de file 9 km lang was en groeiende. Hoewel de cursus ‘Omgaan met teleurstellingen’ te elfder ure was afgelast, had ik me wel de titel van het eerste hoofdstuk uit het lesboek in mijn hoofd geprent: Accepteren en Aanpassen. De situatie was vervelend, maar geen kwestie van leven of dood. Ik legde me snel neer bij een latere aankomsttijd dan gepland en complimenteerde mezelf met mijn zelfbeheersing en het lidmaatschap van de Bond tegen het Vloeken. Die staat van verlichting kreeg alleen een kleine knauw door aso’s die pas op het laatste moment invoegden in de file, ruim na een matrixbord dat aangaf dat een rijbaan afgesloten was. Een uur later was ik nog steeds geen 2 km opgeschoten. Vanwege een hongerklop nam ik twee happen uit het meegenomen stokbrood en becijferde dat ik met het aanwezige proviand zo’n twee dagen kon overleven, bij verstandige rantsoenering. De eerstvolgende afslag op de snelweg moest uitkomst bieden, maar aangezien alle rijbanen waren afgesloten en iederéén die afslag diende te nemen, verzeilde ik in een volgende file. Om een derde file te vermijden -met alle Chinezen, met niet met deze, ha!- besloot ik daarna voor een sluiproute te kiezen, om zo wat tijd te winnen. Een wegafzetting en een omleiding doorkruisten wat aanvankelijk een sluw plan leek.
Aangekomen in een pittoresk dorpje op 2 km van mijn eindbestemming, vloeide plotseling al het leven uit mijn auto weg en kwam ik op een hellende weg, midden in een bocht, tot stilstand. Een man die net zijn hond uitliet, hielp me om mijn levenloze auto naar een veiligere plek te duwen. Vriendin gebeld met de jobstijding. Advies: bel de Wegenwacht. Zeker, maar ik liet een leuke avond niet verpesten door dit malheur en vroeg mijn vriendin om me op te komen pikken, zodat de geplande avond alsnog doorgang kon vinden. De dag van morgen zou voor zichzelve zorgen, tenslotte. Zo gezegd, zo gedaan.
De volgende ochtend me naar mijn auto laten brengen, die nog steeds geen teken van leven gaf. Twee jonge gozers van de snel aanwezige Wegenwacht onderzochten mijn auto, gaven tekst en uitleg bij wat er mis was en hoe ze dat euvel gingen proberen te verhelpen. Informatie die in mijn hoofd sneller smolt dan een sneeuwman in de felle zon. De twee tovenaars wisten een noodverband aan te leggen, waardoor ik naar de garage kon rijden, alwaar mijn auto onder handen wordt genomen, in de hoop op volledig herstel. Eens kijken of de cursus ‘Autoreparatie voor dummies’ wél doorgang vindt.

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.