Kortom…

Gepubliceerd op 16 november 2021 om 22:09

 

Nu!

Zo af en toe… Correctie: steeds vaker besluipt de melancholie me van achteren om me even in een tedere houdgreep te nemen. Onprettig is dat niet. Zo reed ik afgelopen week een straat in die tot 30 km zone is bestempeld. Een bord gaf dat aan. Even verderop stond een ander bord, met de tekst ‘U rijdt’ en daaronder een klein matrixbord waarop was af te lezen wat mijn snelheid was -in mijn geval 32 km per uur- en een emoticon met de mondhoeken omlaag, dat zoveel wildezeggen als: ‘Doodrijder!’ Aangezien die straat nogal lang is en het verdomd lastig is om 30 km per uur aan te houden, sloeg ik een zijstraat in. Niet dat ik daar nou harder ging rijden, maar ik wilde niet op mijn gemoed laten spelen door een verkeersbord. Daarbij passeerde ik mijn oude middelbare school. Of er, wanneer je op het punt staat naar gene zijde te verkassen, een filmpje van je leven in een flits aan je voorbij trekt, weet ik niet. Wel kreeg ik bij leven en welzijn alvast een paar fragmenten in avant-première voorgeschoteld.

Ik zag mezelf weer op het sportveld van die school staan, tijdens een gymles. Op het programma stond speerwerpen. De gymleraar deed voor hoe de speer te hanteren en te werpen, en meldde: ‘Denk er aan: pas gooien als ik ‘nu!’ roep!’ Waarop een klasgenoot en ik de speer in zijn richting wierpen, de gymleraar verschrikt wegdook en ons op een scheldkanonnade trakteerde. Wij speelden de vermoorde onschuld. ‘U had toch ‘nu!’ geroepen?’

Ik passeerde de straat waar mijn toenmalige vriendinnetje woonde en zag weer de blik in de ogen van haar vader, waaruit angst, woede, walging en wantrouwen sprak voor het monster dat zijn dochter onteerde. En hoe hij met lede ogen toekeek wanneer we naar haar kamer gingen om te doen wat twee door hormonen aangedreven drietrapsraketten nu eenmaal doen. Nu ik zelf vader ben begrijp ik die blik en ben ik om meer dan één reden blij dat mijn dochter het liefdespadvan Lesbos bewandelt.

Het gevoel stilaan een sentimentele, oude lul te worden werd nog versterkt door het plotselinge overlijden van een regionale bekendheid. Een even fantasie- als humorvolle duvel-doet-al,die zijn stempel heeft gedrukt op het culturele- en uitgaansleven van zijn stad. We deelden een liefde voor muziek. In de sporadische gesprekken die we voerden -te categoriseren onder de noemer ‘sfeervol bullshitten- deelden we ook de opvatting dat het zaak is om vooral in het ‘nu!’ te leven en te genieten zolang het kan. En dat het, zelfs wanneer je je -wat het levenstempo betreft- strikt aan een maximumsnelheid van 30 km per uur houdt, desondanks nog behoorlijk hard gaat.

 

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.