Kortom...

Gepubliceerd op 23 november 2021 om 13:33

Frustratie

Demonstraties die ontaarden in geweld. Vuurwerk en stenen naar de politie gooien. Charges van de ME. Politiekogels. Ingegooide winkelruiten. Uitgebrande auto’s en scooters. Schelden, tieren, dreigen en bedreigen, tot in de Tweede Kamer aan toe. Het gestook op social media. De onwil bij een deel van de bevolking om zich te laten vaccineren en de reacties daar op. En de reacties dáár weer op. Complotdenkers die zich ingegraven hebben in een parallelle wereld. Deskundigen wijzen naar de groeiende onvrede, verveling en frustratie, om de escalaties te duiden. Klinkt alleszins valabel, maar zou het misschien ook kunnen dat het hier een door en door verwend volkje betreft, dat maar moeilijk kan omgaan met tegenslag, dat de ‘ik’-cultuur cultiveert en het begrip ‘vrijheid’ vooral ziet als een vrijbrief om regels te omzeilen of aan de laars te lappen en het eigenbelang als grootste goed ziet?
Hoe dan ook kan ik deels begrip opbrengen voor de frustratie. Een zwalpend coronabeleid en nog steeds geen licht aan het eind van de pandemietunnel, dat doet wat met een mens. Toch kies ik ervoor om mijn persoonlijke frustratie op een andere, ietwat vreedzamere manier bot te vieren. Vandaar dat ik afgelopen week een Pilea Peperomioides in huis heb gehaald. Voor wie het Latijn niet machtig is: een pannenkoekplant. Een plantje dat het overal goed doet, zelfs bij iemand zoals ondergetekende, die alleen groene vingers krijgt als hij Kermit de Kikker wurgt. Plastic rozen zouden in mijn huis binnen de kortste keren verwelken. Bloemen (en planten) mogen dan weliswaar houden van mensen, maar die liefde is bij mij niet bepaald wederkerig. Probleem is bovendien dat ik in mijn woonkamer weinig lichtinval heb. De plant -de enige in huis- staat voorlopig op een smalle vensterbank. Tweemaal per dag moet ik de plant daar even weghalen, om een rolgordijn op te halen of neer te laten. Met het risico dat -mocht ik dat vergeten- bij het neerlaten het rolgordijn als guillotine fungeert. Als florale mantelzorger hoef ik er verder alleen maar op toe te zien dat mijn nieuwe huisgenote tijdig wat te drinken krijgt. Wel moet ik op de plantenwoningmarkt nog op zoek naar een nieuwe behuizing, want vooralsnog resideert mijn groene vriendin in een tiny house; oftewel een plastic bloempotje met een fundering gevormd door een schoteltje.
Om via deze omweg weer naar de kern van de zaak terug te keren: wanneer ik de frustratie voel opborrelen en het me allemaal teveel wordt, dan loop ik naar de Pilea Peperomioides toe, buig me over het nietsvermoedende plantje heen, schraap mijn keel en schreeuw -net zoals die gefrustreerde voetbalsupporter dat ooit deed naar de destijds falende Ajax-coach Marco van Basten- keihard ‘pannenkoek!!!’. Daarna kan ik er weer even tegen.

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.