Feuilleton deel 10

Gepubliceerd op 12 april 2021 om 23:13

Barts stem stelt Lot direct gerust. Tenminste één ding dat hetzelfde is gebleven sinds de gebeurtenissen van de laatste tijd. “Sorry, ik weet niet zo goed waarom ik bel. Volgens mij moest ik gewoon even je stem horen”, antwoordt Lot terwijl ze haar hand hopeloos tegen haar voorhoofd slaat. Sinds hun relatie een half jaar geleden uitging, heeft ze hem amper meer gesproken. Ten ongenoegen van Lot, die zichzelf nog steeds het liefst samen ziet met Bart. Ze leerden elkaar kennen bij de zomerparkfeesten in Helden enkele jaren geleden. Lot was direct tot over haar over verliefd. Voor Bart lag dat wat anders. Hij zag een volwassen leven met een vaste relatie niet direct zitten. Maar na een paar keer afspreken sprong ook bij Bart de vonk over. Vanaf dat moment waren de twee onafscheidelijk. Tot Bart eind vorig jaar met de deur in huis viel: “Ik wil op wereldreis. Alleen.” De woorden drongen nauwelijks binnen, maar het was Barts grote droom en die wilde Lot hem niet ontnemen. Met pijn in hun hart besloten ze allebei hun eigen weg te gaan.

“Lot, is er iets? Ik hoor het aan je stem.” Zonder dat ze het doorheeft neemt Lot plaats op precies hetzelfde bankje als waar twee weken geleden alles veranderde. “Ik eh.. Het gaat wel. Ik wilde gewoon even weten hoe het met je gaat aan de andere kant van de wereld”, poogt ze om het gesprek een andere wending te geven. “Het gaat goed. Ik ontmoet fantastische mensen en Australië is adembenemend. Maar als je het niet erg vindt ga ik verder slapen”, zegt Bart. Verhip. Het tijdsverschil, daar had Lot natuurlijk niet aan gedacht. “Tuurlijk, sorry. Geniet er nog van daar.” Daarna hoort ze drie lange piepjes. Hij heeft al opgehangen. Zuchtend kijkt Lot voor zich uit. Dan slaat onverwacht haar ademhaling over. Dit uitzicht, waar heeft ze het eerder gezien? Ineens herinnert ze zich dat ze op precies dezelfde plek is gaan zitten als waar Zohra werd neergestoken. Gek genoeg voelt Lot niet de drang om op te staan of weg te gaan. Integendeel, ze voelt zich kalmer dan ze zich in de afgelopen dagen gevoeld heeft. En dan, alsof het zo moet zijn, verschijnt de zon door het dikke pak wolken dat al de hele ochtend de hemel bedekt. Lot beweegt haar gezicht richting de zon en sluit haar ogen. De warmte doet haar goed. Voor even vergeet ze alle ellende. Ze begint te dagdromen over hoe het zou zijn als ze met Bart was meegegaan. Ondanks dat de boodschap dat hij alleen wilde gaan heel duidelijk was, heeft Lot vaak getwijfeld om hem achterna te reizen. Haar ‘veilige’ thuishaven Peel en Maas achter zich laten en samen de wijde wereld intrekken. Andere culturen leren kennen, exotische dieren spotten en nieuwe mensen ontmoeten. Dat leek haar zo gek nog niet. Desalniettemin wilde ze zijn wens om het alleen te doen respecteren. Zou het ooit nog goedkomen tussen haar en Bart? Diep van binnen hoopt ze van wel..

“Lekker hé, die eerste voorjaarszonnestralen”, hoort ze ineens naast haar. “Heerlijk”, antwoordt Lot zonder echt benieuwd te zijn naar wie er naast haar heeft plaatsgenomen. Maar wanneer ze haar ogen opent en opzij kijkt, begint haar hart in haar keel te kloppen. Ze kent deze jongeman. Ze heeft hem eerder gezien. Vaker zelfs. Dan dringt het tot Lot door. Dit is hem, dit is de man die Zohra neerstak.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.