Feuilleton deel 14

Gepubliceerd op 2 mei 2021 om 11:53

“Nee! Ga weg! Laat me met rust!” Met een ruk schoot Lot overeind, haar hart roffelde in haar keel. Ze veegde met haar hand over haar voorhoofd, die nat was van het zweet. Ze was ergens wakker van geschrokken. Iemand had geschreeuwd. Kwam dat van buiten? Of was ze het misschien zelf?

Haar ogen tuurden haar omgeving af. Waar was ze eigenlijk? Het doffe gevoel in haar hoofd, in combinatie met de lege wijnflessen die naast haar op de tafel stonden, verraadden het antwoord al.

Ze was nog bij Nadia. Blijkbaar had ze er de nacht doorgebracht. Een zonnestraal had zich een weg weten te banen tussen de bordeauxrode gordijnen van Nadia’s woonkamer door.  Lot lag op de bank. Het fleecedeken, dat Nadia over haar heen moet hebben gelegd, gooide ze van zich af. Ze ging rechtop zitten en probeerde zich te herinneren wat er die vorige avond was gebeurd. De steeds feller opdoemende hoofdpijn maakte dat echter onmogelijk.

Haar telefoon piepte, een teken dat ze een whatsapp-bericht had. Ze graaide het mobieltje van de salontafel . Het was Nadia.

“Katertje?”

Lot moest grinniken om de vele spottende icoontjes, die haar vriendin achter dit kort stukje tekst had gezet.

“Man, dat was alweer een tijd geleden...” appte ze terug.

Nadia was al op haar werk. Ze typte dat ze al koffie en een koffiekopje had klaargezet.  Lot hoefde enkel op het knopje van het apparaat te duwen.

Koffie, ja, daar knapt een mens altijd van op!

Blijkbaar te vlug stapte Lot op van de bank. Ze wankelde en botste tegen de salontafel aan. Een wijnfles viel op de grond. Lot bukte zich om de fles op te rapen.

Wat was dat? De fles was bovenop een tiental foto’s gevallen. Ze zette eerst de fles terug op de tafel en raapte vervolgens de foto’s op. Flitsen van de vorige avond kwamen ineens in haar gedachten voorbij. Nadia had haar gisteren deze foto’s gegeven. Iets wilde haar ervan weerhouden ze nogmaals te bekijken. Maar haar nieuwsgierigheid overwon het.  Ze wilde de flarden van de vorige avond aan elkaar puzzelen. Met de foto´s in haar hand plofte ze weer terug op de bank. Eén voor één liet ze ze door haar handen gaan. Het schoolfeest van de vierde...

Lot voelde hoe haar hart steeds sneller begon te kloppen. Op de meeste van de foto´s stond ze op met Nadia, lachend, elkaar omhelsend op de dansvloer, of samen bij de bar aan een of ander mierzoet mixdrankje. Soms stonden er een paar andere klasgenoten bij. Bij het zien van de laatste foto stokte haar adem. Ze stond buiten, haar make-up was uitgelopen, alsof ze gehuild had. Er zat een scheur in haar shirtje. Naast haar stond Samir, een arm om haar heen geslagen. Aan de andere kant stond een meisje, die ze niet kende. Donker haar, oosters uiterlijk. Ze bekeek het meisje nog eens goed. Nee, dit kon niet! Dit mocht niet waar zijn! Of verbeeldde ze zich het maar? Het meisje leek verdacht veel op Zohra...

Minutenlang staarde ze naar haar. Toen haar ogen verder over de foto heen gleden, zag ze hem pas staan. Deels verscholen in het donker, in een hoekje van het fietsenhok. Ze liet de foto van schrik vallen. Die gestalte kende ze de laatste tijd helaas maar al te goed...

Ze schrok nog een keer toen haar telefoon af ging. Zonder te kijken wie het kon zijn, nam ze op.

“En kun je het je nu weer herinneren, Lotje? Eerwraak...” De verbinding werd weer verbroken. De stem had dreigend geklonken. HIJ was het...

 

(Tekst: gastschrijfster Maaike Verstappen)

(Foto: Markus Spiske via Pixabay)


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.