Kortom...

Gepubliceerd op 28 april 2020 om 10:22

Normaal

Het ‘nieuwe normaal; ik kijk er naar uit met een mengeling van verlangen, hoop, verwachting, angst en beven. Dikke kans dat het ‘nieuwe normaal’ slechts een versie 2.0 wordt van het ‘oude normaal’, dat feitelijk al abnormaal was. Want renden we in het ‘oude normaal’ niet als een meute losgeslagen lemmingen in ijltempo naar de rand van een klif? En houdt het ‘nieuwe normaal’ in dat we op afzienbare termijn rigoureus rechtsomkeert maken, of is dat alleen maar om een nieuwe aanloop te nemen naar diezelfde klif? Zijn we voor cultuur (volgens sommige politici uit het ‘oude normaal ’een ‘hobby’) voortaan aangewezen op de wekelijkse voorstelling ‘Nog even volhouden!’ van stand-upper Mark Rutte; een show die gevoelsmatig al langer lijkt te lopen dan ‘Soldaat van Oranje -de musical’? Gaan we volgend jaar alweer op vakantie door bij het van een wisse dood geredde Booking.com een all-inclusive te boeken, waarna we met de eveneens voor de poorten van de hel weggesleepte prijsvechter KLM naar een zonnige bestemming vliegen, waar we met een touringcar een excursie kunnen maken langs de villa’s van de superrijken, die ook bij deze deze crisis weer garen wisten te spinnen? Zijn wij, de brave belastingbetalers die niet weten hoe je fiscale sluiproutes bewandelt, opnieuw -net als bij de bankencrisis- omgekeerde, gewillige en machteloze Robin Hoods, die de kosten van deze crisis voor onze rekening nemen? Blijven we onze handen stuk klappen voor de helden in de zorg en laten we het daar verder bij? Luidt de boodschap straks opnieuw ‘koop dat huis, koop die auto, kóóp dat nieuwe bankstel’ en worden we wederom geacht om onszelf aan de eigen haren uit het economische moeras te trekken?
Misschien moeten we de verwachtingen nú al een beetje bijstellen en temperen en hopen dat het ‘nieuwe normaal’ in ieder geval een béétje normaal wordt. Persoonlijk zou ik me al gelukkig prijzen als ik straks familie, vrienden en bekenden weer onbekommerd kan omhelzen, zoenen en knuffelen, mijn door het vele wassen op opahanden lijkende tengels weer wat bijtrekken en de daardoor noodzakelijke en regelmatig gebruikte handcrème een tijdje onaangeroerd blijft.

 

Frank Heijthuijsen


«   »