Kortom...

Gepubliceerd op 5 mei 2020 om 09:00

Vakantie

In deze bizarre tijden strekt het tot aanbeveling om in het hier en nu te leven en niet al te ver vooruit te kijken. Wie dat kan, spaart zo in elk geval een cursus Mindfullness uit. Toch gaan de gedachten soms onwillekeurig uit naar de nabije toekomst en in het bijzonder naar de (zomer)vakantie. Zoals het er nu naar uitziet kan daar een streep door. Nou ben ik iemand die het hoogseizoen mijdt en hoewel ik een weekje zon, zee en strand weet te waarderen, zou ik in het hoogseizoen in de populairste vakantiebestemmingen nog niet dood willen worden gevonden. Te druk en bovendien meestal te dichtbevolkt met Russen, Engelsen én Nederlanders. Volksstammen die nou niet direct het vakantieplezier vergroten. Landgenoten willen brutaliteit en lompheid op vakantie nog al eens met onze deels geroemde, deels verguisde directheid verwarren. Om de kuddegeest eens met eigen ogen te aanschouwen, besloot ik lang geleden tijdens een vakantie in Spanje met mijn toenmalige reisgenoten -de lokale dierentuin was gesloten- om een middagje Lloret de Mar te verkennen, het Sodom en Gomorra van de Spaanse costa’s. Dit kleine sociologische onderzoek was een bijzondere gewaarwording, om het zacht uit te drukken. De term ‘ramptoerisme’ was op dat uitstapje zonder meer van toepassing.
Omdat niets menselijks mij vreemd is, verbleef ik de afgelopen jaren in oktober telkens een weekje op de Canarische weilanden. Een mooie bestemming voor wie niet als wereldreiziger te boek staat, zoals ondergetekende, maar toch ver genoeg weg en klimatologisch aantrekkelijk om de vakantieganger uit te hangen, inclusief dolce far niente en carpe diem, zoals dat heurt. Het vliegtuigschaamrood op de kaken wordt dan weggemoffeld onder blosjes van opwinding.
Verre bestemmingen zitten er deze zomer echter hoogstwaarschijnlijk niet in, waardoor vakantie vieren in eigen land zowat als enige optie over blijft. Nou zijn de Veluwe, de Waddeneilanden of de Biesbosch geen straf om te vertoeven. Bovendien zijn wij Limburgers gezegend, omdat we binnen een vloek en een zucht in het heuvellandschap staan. Altijd een bezoekje waard, maar om nou één of twee weken in een tentje in Gulpen te liggen of in een bed & breakfast in Schin op Geul te verblijven, is weer iets teveel van het goede. Het is daarom te hopen dat tegen oktober België weer van slot gaat.

 

Frank Heijthuijsen


«   »