Isabelle's kijk op de week

Gepubliceerd op 14 mei 2020 om 09:00

Als de wereld weer normaal is

Het is een vast onderdeel van mijn dag geworden. Dagelijks rond de klok van tweeën check ik mijn telefoonscherm veelvuldig wachtende op die ene corona-update. Cijfers. Nooit eerder had ik zo’n behoefte ze te kennen, maar sinds de coronacrisis hebben ze voor mij een groot belang. Waarom? Geen idee. ’18 nieuwe coronadoden, 47 minder dan vorige week’, kopt Nu.nl. Af en toe zou je bijna vergeten dat er echte mensen schuilen achter de dagelijkse RIVM-getallen die routinematig de wereld worden ingeslingerd. Maar tegelijk voelen die teruglopende cijfers wel als een stap in de goede richting. Die stap die ons weer íets dichterbij het oude, vertrouwde leven brengt. Want laten we eerlijk zijn: daar snakt iedereen inmiddels toch op z’n minst een klein beetje naar. Begrijp me niet verkeerd, de maatregelen die nodig zijn om levens te sparen zijn meer dan logisch en worden ook door ondergetekende strikt nageleefd, zelfs als dat betekent dat we nog onbepaalde tijd op anderhalve meter van elkaar moeten leven. Maar tegelijk neemt het verlangen naar het oude vertrouwen leven toe en kijk ik met steeds meer heimwee terug naar hoe de wereld er een half jaar geleden uitzag.

‘Als de wereld weer normaal is’, hoor ik mezelf door de telefoon tegen een vriendin zeggen. Meteen voel ik mezelf weer met twee benen op de grond donderen. Want wat is dit echt het nieuwe normaal is? Wat als ik straks over vijftig jaar daadwerkelijk terugkijk op een leven voor en na corona. Nee, daar wil ik nog even niet aan denken. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat een wereld met mondkapjes en een desinfectiepompje op elke hoek van de straat straks ‘gewoon’ zijn. Ik merk ook dat ik daar eigenlijk helemaal niet aan wil wennen. Dat klinkt eigenwijs en een beetje egoïstisch -misschien is het dat ook wel- maar ik ben nu eenmaal een gewoontedier. Ik vind het heerlijk om zonder een al te strakke planning –laat staan een reservering- het terras op te duiken, om in de supermarkt via een kriskrasroute mijn mandje vol te gooien en om in het hoogseizoen met Ryanair naar een met toeristen overspoelde stad te vliegen. Ik zou absoluut een zomer zonder kunnen, maar een jaar of nog langer? Ik merk ook dat al die creatieve alternatieven me een beetje beginnen te vervelen: sportlessen bijwonen via een livestream, de zoveelste drive-in. Zelfs het online shoppen begint me de neus uit te komen (en dat wil iets zeggen uit mijn mond, trust me).

Nee, ik blijf voorlopig heel hard hopen op een terugkeer van het ‘oude normaal’. Nog liever vandaag dan morgen, maar geen zorgen: in de tussentijd houd ik me zorgvuldig aan de richtlijnen en zal ik de aanvulling van mijn garderobe online blijven inslaan. Op één voorwaarde: ik sta straks vooraan bij de ingang van de H&M …als de wereld weer normaal is.

Isabelle Vaessen


«   »