Kortom...

Gepubliceerd op 30 juni 2020 om 09:00

Ademhalen

Ouder worden, je moet er van houden. Het pad dat van groen twijgje naar dor hout moet leiden, is kronkelig en hobbelig en ligt bezaaid met omgevallen bomen en afgewaaide takken.
Met die tegeltjeswijsheid in het achterhoofd pakte ik afgelopen week m’n mountainbike om een stukje te gaan fietsen. Vroeger zou dit onder de noemer ‘sporten’ kunnen worden geschaard, tegenwoordig dekt ‘bewegen’ de lading beter. Onderweg besloot ik langs te gaan bij een ex-vriendin. Lange tijd niet gezien, even bijkletsen. Op de obligate vraag ‘hoe gaat ie?’ volgde een onthutsend antwoord. ‘Heb je het niet gehoord? Ik heb een hartaanval gehad.’ Zowel de social media, alsook het vrienden- en roddelcircuit hadden me deze informatie onthouden. Het was kantje boord geweest. Ze voelde zich opeens heel slecht, in allerijl 112 gebeld en hop de ambulance in. Een halve minuut ‘het licht uit’. Handmatige reanimatie bleek niet te baten, dus werden wat stroomstoten door het lichaam gejaagd om de rikketik weer op gang te krijgen. Dotteren, een paar stents geplaatst, wat medicatie als toegift en verder door het leven als hartpatiënt. Maar ze maakte het inmiddels weer prima, gelukkig.
Het was het zoveelste signaal dat mijn leeftijdscategorie vrijwel geruisloos is opgeschoven naar de gevarenzone. Een kankertje hier, een kankertje daar, wat burn-outs, wat chronische ziektes, wat minder café- en wat meer ziekenhuisbezoek en consulten bij de geestelijke gezondheidszorg.
Je hoort af en toe buiten iemand fluiten en wanneer je je hoofd uit het raam steekt, zie je nét nog Magere Hein het hoekje om gaan, in de hoop dat voor jou vooralsnog niet hetzelfde geldt. Hij weet inmiddels waar je huis woont, maar je staat met een beetje mazzel nog niet helemaal bovenaan zijn ‘to do’-lijstje. In de tussentijd heeft hij wel al in je omgeving bij mensen van jouw leeftijd aangeklopt, waarbij je tot nog toe de luxe hebt gehad dat dit grotendeels in de buitenring van je familie-, vrienden- en kennissenkring is gebeurd en je, na kort geschokt te zijn geweest, weer gewoon verder gaat met je leventje.
Er zit niks anders op dan het doktersadvies ‘blijven ademhalen’ zo strikt en zo lang mogelijk op te volgen, in het besef dat je er in dit universum, behalve voor je naasten, verdomde weinig toe doet.


Frank Heijthuijsen


«   »