Kortom...

Gepubliceerd op 14 juli 2020 om 11:54

Tam

De eerste vakantie ‘alleen’ was dermate goed bevallen dat met hetzelfde reisgezelschap een vervolg voor de hand lag. Na Zeeland was ditmaal Brabant uitgekozen als vakantiebestemming. Nog geen wereldreis en of het daar wegens mogelijke vliegschaamte of toekomstige pandemieën ooit van komt, is afwachten. Vooralsnog blijft het bij een weekendje weg, tevens testcase hoe het er vanaf te brengen zonder dat het ouderlijk gezag over de schouder meekijkt. Met de kanttekening dat diezelfde ouders wél nog als persoonlijke Über-taxichauffeur mochten fungeren en bij de receptie van het vakantiepark bij het kruisje dienden te tekenen als rechtmatige huurders. En daarna optiefen s.v.p.
De vakantieberichten uit het Brabantse land waren -zoals viel te verwachten- uitermate summier. Dochterlief en haar twee klasgenoten hadden het uiteraard te druk met zichzelf en de thuisblijvers moesten het er maar mee doen. Foto’s van het drietal aan het fornuis en een beschrijving van het menu ontlokten aan één moeder de reactie ‘dat eet ie thuis nóóit!’ Verder wat kiekjes die pubers waarschijnlijk hilarisch vinden, maar waar ouders verder niks mee kunnen. De hamvraag ‘amuseren jullie je een beetje?’ werd met een volmondig ‘ja’ beantwoord. Meer hoeft dat niet te zijn.
De angst dat dochterlief met een uitheemse vakantieliefde, bezwangerd of met een soa thuis zou komen, was vooraf al minimaal en tevens volledig ongegrond. Er waren spelletjes gespeeld, er was gekookt volgens het lange-halen-snel-thuis principe, er was gewandeld, er was een pannenkoekenrestaurant bezocht en er waren fietsen gehuurd om naar het dichtstbijzijnde treinstation te karren, alwaar de trein werd genomen voor een uitstapje naar het pittoreske Oss. Daar werden geen shotjes uit navels gedronken, geen cocktails geserveerd of bier per strekkende meter. Lloret de Mar is voorlopig nog héél ver weg. Het enige souvenir bestond uit de aanschaf van een boek.
Toen ondergetekende het trio vakantiegangers weer had opgepikt, volgde een ultrakort verslag, waarna het drietal één voor één in slaap viel. Ik dacht aan mijn eigen, ietwat losbandigere vakantieavonturen en constateerde als tevreden ouder: wat zijn ze (nog) tam.

Frank Heijthuijsen


«   »