Kortom...

Gepubliceerd op 11 augustus 2020 om 09:00

Zonvakantie

Sinds Zuid-Frankrijk, Italië en Spanje naar onze contreien zijn opgeschoven, ligt een goedkope zonvakantie binnen ieders handbereik. Geen vliegschaamte meer, geen gedoe met tolpoortjes en de handboekjes waarin je vertalingen kunt opzoeken van ‘een patatje oorlog en een frikandel speciaal, alstublieft’, kunnen bij het oud papier. Leve de klimaatverandering! Dat gezeur over het weer ook. Na een vakantie in het buitenland spreken we bij thuiskomst van ‘veertien dagen heerlijk weer gehad!’, hier na een paar dagen warmte al van een hittegolf.
Gewoon een beetje aanpassen en je hebt een vakantie uit duizenden en spaart bovendien een klein kapitaal uit. Zelf ben ik al een tijdje in vakantiemodus. Om het échte vakantiegevoel op te roepen, klem ik ’s ochtends een wc-rol onder de arm wanneer ik het toilet bezoek. Daarna hup op het fietsje. Even een rondje maken om bij de thuisblijvers persoonlijk een ansichtkaart met vakantiegroeten in de bus te stoppen. Voor verkoeling zoek ik het grasstrand op van een pittoresk zwembadje aan wat ik de ‘Côte de Montfort’ ben gaan noemen. De plaatselijke bevolking spreekt er bovendien onze taal. Alleen moet sommige inboorlingen nog aan het verstand worden gebracht dat het besproeien van de voortuin op het heetst van de dag niet alleen een bijzonder slecht idee is, maar ook een verspilling van kostbaar drinkwater. Het zal het cultuurverschil wel zijn.
Traditiegetrouw bestel ik bij de bakker een ‘baguette’, op het caféterras ‘un cerveza por favor’. De meewarige blikken van het dienstdoend personeel neem ik daarbij voor lief, het kan aan mijn uitspraak liggen. De lokale bevolking begroet ik met een opgewekt ‘bongiorno!’ Na een dag verpozen aan het water, is de keuze voor het avondeten reuze. Een pizza quattro stagioni, spaghetti carbonara, tapas, paella, boeuf bourguignon, cordon bleu; bij de plaatselijke supermarkt haal je de hele wereld op je bordje, desgewenst afgeblust met een voortreffelijke Chardonnay. Dan nog even een klein stukje rijden, om de zon achter Chemelot te zien zakken. Onbetaalbaar.
Zelfs de ergernis om de stuitende arrogantie en schofterigheid van de Fransen tijdens de vakantie heeft een nieuw, inheems mikpunt gevonden. Wij hebben tenslotte Lange Frans. Au revoir!

Frank Heijthuijsen


«   »