Kortom...

Gepubliceerd op 18 augustus 2020 om 09:00

Rust

‘Alleen van rust mag u meer verwachten’. Met deze reclamespreuk in het achterhoofd heb ik afgelopen week mijn Facebook-account opgeschoond en een honderdtal virtuele ‘vrienden’ verwijderd. In een vlaag van rigoureuze opruimwoede ben ik nietsontziend te werk gegaan. Zowat alle schreeuwers, anti-vaxxers, corona-ontkenners, Zwarte Piet fundamentalisten van beide zijden, extreemrechtse roeptoeters, verholen en niet-verholen racisten, complotdenkers, gluurders en allround koekwauzen zijn uit mijn vriendengroep verdwenen. Een paar ‘vrienden’ krijgen nog het voordeel van de twijfel. Het werd me gewoon teveel. Ik hoor graag verschillende meningen, ook meningen die haaks staan op de mijne, om te weten wat er om me heen leeft. Maar als iemand die nogal gretig hapt naar elk toegeworpen stuk rood vlees, had ik er bijna een dagtaak aan om bovengenoemde ‘vrienden’ van repliek te dienen. Onbegonnen werk, want je kunt nog met zoveel feiten, argumenten en overtuigingskracht proberen om klinkklare nonsens te weerleggen; de loopgraven van het eigen gelijk zijn ingenomen en worden niet meer verlaten. Daarbij in acht nemend dat ik niet de illusie heb de wijsheid in pacht te hebben (ik twijfel er echter niet aan dat ik bij sommigen als een arrogante, betweterige klootzak bekend sta), maar je stuit voortdurend op een muur van onwil, domheid, onbegrip, een bijna kwaadaardig gebrek aan empathie en nuancering, gezond verstand en feitenkennis om een gesprek op gelijkwaardige basis te kunnen voeren. Elke dag leek het er meer op dat ik vrijwillig af was gedaald in een virtueel riool, waarna een penetrante putlucht aan me bleef kleven.
Inmiddels een paar dagen verder valt op hoe rustig het is geworden in mijn betere Facebook-wereld. De lol overheerst weer, muziek, (flauwe) grappen en filmpjes worden gedeeld of aangeprezen en het contact met mensen die je -zeker in coronatijd- niet zo vaak in levende lijve ziet, is hartelijk.
‘Je steekt de kop in het zand!’, roept u? Misschien wel, maar voor mijn eigen geestelijke gezondheid was bovengenoemde stap meer dan wenselijk. Niet dat ik de verwijderde personen ‘in het echie’ ook niet meer wens tegen te komen. Verre van. Ik zal ze gewoon allervriendelijkst blijven begroeten en het gesprek oog in oog met ze aangaan. Over koetjes en kalfjes of over heikele thema’s, desgewenst. Of dat tot verhelderende inzichten van beide zijden leidt, zien we dan wel weer. Ik ga deze ‘vrienden’ niet mijden, maar ik voel niet meer de behoefte om na elk wc-bezoek te checken welke grote boodschap ze in de toiletpot hebben achtergelaten.

 

Frank Heijthuijsen


«   »