Isabelle's kijk op de week

Gepubliceerd op 24 augustus 2020 om 16:38

Levenslessen

“In de thuiszorg hebben ze handen tekort”, werd ik getipt toen ik na het beëindigen van mijn studie op zoek moest naar werk. Ondanks dat ik in eerste instantie weinig enthousiast werd van het idee om van stofzuigen mijn (tijdelijke) beroep te maken, ben ik tot op heden de gouden tipgever nog steeds eeuwig dankbaar. De verhalen en levenslessen die de ouderen waar ik over de vloer kom met me delen, had ik tijdens de drie jaar die ik eigenlijk nog in de schoolbanken zou moeten doorbrengen nooit kunnen opsteken.

Eén van die bijzondere verhalen werd me afgelopen week verteld toen ik na het werken bij een cliënt aan de keukentafel plaatsnam. Terwijl het wekelijkse kopje mangothee voor mijn neus wordt ingeschonken begint meneer te vertellen. Over hoe ‘zijn Bree’ er ten tijde van de Tweede Wereldoorlog uitzag. Over de tram die zo’n drie keer per dag vanuit Maasbree richting Venlo reed. Over hoe goederen veelal middels paard en wagen werden vervoerd over wegen die nog voornamelijk uit kiezels bestonden. Over hoe een enorme aggregaat het hele dorp van 10 uur ’s morgens tot 10 uur ’s avonds voorzag van stroom. Gefascineerd luister ik, me voorstellend hoe het dorp waar ik al 23 jaar woon er in die tijd uitzag. Me voorstellend hoe het geweest moet zijn om in die tijd op te groeien.

We praten verder en wanneer ik een uur later op de fiets naar huis zit, besef ik me hoe bijzonder het eigenlijk is dat deze ouderen hun vaak hele persoonlijke verhalen met mij delen. Ik besef me hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen om naar al deze verhalen te mogen luisteren en de levenslessen eruit mag meenemen. Ik begin mezelf af te vragen hoe de wereld eruit zou zien als we allemaal wat vaker de tijd zouden nemen om naar deze generatie te luisteren. Ik denk een stuk mooier én slimmer. Want één ding is mij duidelijk: er bestaat geen opleiding, geen cursus en geen leerschool die kan tippen aan de lessen die ouderen ons leren. Dus laten we naar ze luisteren, laten we hun verhalen koesteren en vooral: laten we van ze leren.

Isabelle Vaessen


«   »