Kortom...

Gepubliceerd op 5 januari 2021 om 11:24

Waanzin

Het vervloekte jaar 2020 eindigde zoals mijn auto, of vice versa: er zat weinig leven in. Ik stond met panne in het zuiden van de provincie en werd na anderhalf uur koukleumen uit mijn lijden verlost door de Wegenwacht. Als dank voor mijn platina lidmaatschap -waar ik zelden of nooit gebruik van heb hoeven maken- hoopte ik op een kadootje in de vorm van een set nieuwe winterbanden of desnoods een speeltje om aan de achteruitkijkspiegel te hangen. Het werd slechts het door middel van een defibrillator weer tot een krachtig ‘vroem-vroem!’ aanzetten van mijn blik op wielen. Oudejaarsdag mocht ik als eindejaarsmalis naar de garage voor een nieuwe accu. Later die dag werd ik er door een buurtbewoner op attent gemaakt dat mijn benzinepomp geheel zelfstandig door bleef draaien, waardoor mijn autokennis wat werd bijgespijkerd, aangezien ik tot op dat moment geen flauw idee had waar de benzinepomp zich bevond of dat ik er überhaupt eentje had. De accu werd losgekoppeld om deze niet leeg te laten slurpen door het defect en een nieuwe gang naar de garage is aanstaande. Mijn beurs krimpt al bij voorbaat als een penis in een ijsbad.

Van de nood een deugd makend, nam ik op nieuwjaarsdag de benenwagen naar mijn ouders voor het overbrengen van de nieuwjaarswensen. Het goede voornemen om dit jaar meer te bewegen kreeg nog meer gestalte door rond etenstijd te voet naar de plaatselijke Chinees te gaan voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Dat plan hadden meer mensen opgevat, zo bleek. Het was er drukker dan bij een meubelgigant tijdens de lockdown. Na de bestelling bij chin-ind-spec restaurant Wan Hsin -door mij sinds jaar en dag Waanzin genaamd (ja, ik ben me d’r eentje, dank u)- nam ik plaats op een bankje en zag ik de weekmenu’s als de spreekwoordelijke warme broodjes over de toonbank gaan. Ik nam na een tijdje mijn bestelling in ontvangst en passeerde een lange rij wachtenden, waar twee jonge afhalers het met elkaar aan de stok kregen over de volgorde en wijze van bestellen. Er dreigde een handgemeen, zeker toen de een de ander toevoegde een ‘aardappel’ te zijn. Even dacht ik er over om middels een welgemikte grap (‘voor een aardappelmenu dient u zich twee deuren verder te vervoegen, bij de friture’) de kou uit de lucht te halen, maar aangezien ik altijd meer belangstelling heb gehad voor de Aziatische keuken dan voor Aziatische vechtkunst, besloot ik wijselijk mijn mond te houden. Ondanks een vuurwerkverbod waren er op 1 januari nog genoeg korte lontjes te vinden.

 

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.