Kortom...

Gepubliceerd op 16 februari 2021 om 09:00

Koorts

In donkere tijden zoals de huidige, biedt ieder lichtpuntje troost. Afgelopen week ontwaarde ik er zelfs twéé: 1. Ik geef geen moer om carnaval. 2. Ik kan niet schaatsen. Hierdoor bleef ik als één van de weinige Nederlanders/Limburgers gevrijwaard van de razendsnelle, als een Britse variant om zich heen grijpende en besmettelijke vastelaoves- en Elfstedenkoorts. Toen iemand afgelopen week meldde na Vastelaovend contact met me op te nemen, moest ik de agenda erbij halen om te zien wanneer het Limburgse volksfeest dit jaar plaats zou vinden. Dat bleek afgelopen weekend te zijn. Jammer voor wie de Drie Dolle Dagen als het nec plus ultra van plezier beschouwt en het nu met livestreams van vastelaovesartiesten, een online optochtje en sjoenkelen in de woonkamer met een glaasje bier gemixt met confetti moet doen, maar mij bleef dit onderliggend lijden bespaard.
Hetzelfde met de Elfstedentocht. Er liggen 6 miljoen schaatsen op Nederlandse zolders, de mijne is schaatsenvrij. Tegelijk met de Elfstedenkoorts stak ook de verkiezingskoorts op. Politici van divers pluimage bepleitten het -uiteraard onder strikte coronavoorwaarden- laten doorgaan van de Tocht der Tochten, waaruit bleek dat het populisme een grote vlucht heeft genomen en niet alleen de wegen glad zijn. De gehanteerde argumenten waren even dun als de ijslaag op de Bonkevaart, maar dat weerhield ook Thierry B. -de Nederlands kampioen scheve schaatsenrijden en tevens hofleverancier van ‘foute grappen’ en ‘borrelpraat’ bij bruin cabaret Forum voor Democratie- er niet van om voor de zoveelste keer door het morele ijs te zakken. Waarbij tevens de vraag rijst welke rechtgeaarde FvD’er überhaupt genegen is om op zwart ijs te rijden. Daar kun je niet mee thuiskomen, liever rondjes 32 blank. De betekenis van de Friese uitdrukking ‘It ken net’ was wederom niet voor iedereen duidelijk.
De ijspret die losbarstte in ons geplaagde en schaatsgekke landje zorgde wél voor een welkome afwisseling en een verzetje voor het ziekenhuispersoneel. Botbreuken, snij- en schaafwonden, gewrichtsklachten, het is even wat anders dan zuurstofapparaten aan- en afkoppelen of mensen met een lichte hersenbeschadiging te woord staan die het ziekenhuis bestoken met vervelende telefoontjes en na gedegen zelfonderzoek nog steeds niet eigenhandig tot de diagnose ‘wappie’ zijn gekomen.
Bij de laatste metingen bleek mijn lichaamstemperatuur rond de 37 graden Celsius te schommelen en was er van eender welke koorts geen sprake. Dat hoop ik zo te houden.

Frank Heijthuijsen


«   »