Kortom...

Gepubliceerd op 16 maart 2021 om 16:36

Doorpakken

Onder het motto ‘nu doorpakken’ bracht ik afgelopen maandag al mijn stem uit bij de Tweede Kamerverkiezingen. Beter gezegd: drie stemmen, want ik had tevens de volmachten van mijn vader en moeder op zak. Dat stelde mij in staat te stemmen op de drie partijen die -na voors en tegens te hebben afgewogen- het meest recht doen aan mijn politieke kijk op dit kikkerlandje en bij uitbreiding op de rest van de wereld. De afgelopen weken heb ik -voor zover nodig- wat politieke tekst en uitleg gegeven aan pa en ma, die daarop mijn stemadvies volgden. Ik behoor tot de generatie die dusdanig is opgevoed dat ouders nog naar hun kind luisteren.
De reden voor de vroege stembusgang? Onderliggend lijden. Dat manifesteerde zich als stemmoeheid, vanwege de zielloze lijsttrekkersdebatten en de daarop volgende oeverloze analyses, de stortvloed aan verkiezingsspotjes op tv, de advertenties in dagbladen, de koppen op verkiezingsposters die je overal op straat uitnodigend aankijken en de weinig tot niets zeggende slogans die al deze politieke wervingsacties begeleiden. Ik overweeg om bij de eerstvolgende verkiezingen een ‘Nee-Nee’-sticker over mijn ogen en oren te plakken. Kortom: ik wilde er zo snel mogelijk van af zijn.
‘Wanneer je vóór je dertigste niet links stemt, heb je geen hart. Wanneer je ná je dertigste nog links stemt, heb je geen hersens’, zo luidt een uitspraak over politieke opvattingen. Ik opteer ondanks mijn gevorderde leeftijd tóch voor het laatste, er op vertrouwend dat ik nog altijd volledig bij zinnen ben.
Tijdens deze verkiezingscampagne verbaasde het me dat er veel kiezers zijn die weglopen met partijleiders die weglopen wanneer ze het risico lopen kritisch ondervraagd te worden over hun politieke agenda. Feitelijk gespeelde verbazing, want wanneer je er in woord en daad blijk van geeft niet zo heel veel op te hebben met het huidige democratische bestel, je zaagt aan de stoelpoten van de rechtsstaat en de persvrijheid en je ideeën hebt die appelleren aan de laagste onderbuikgevoelens, dan bedank je er uiteraard feestelijk voor om geknipt en geschoren te worden door die vreselijke, vooringenomen en framende, linkse mainstream media.
Oprechte verbazing is er echter over het feit dat de man die desgevraagd waarschijnlijk antwoordt ‘betrokken, maar niet verantwoordelijk’ te zijn voor een beleid dat in tien jaar tijd de verzorgingsstaat verder heeft uitgehold, de rechts- en inkomensongelijkheid heeft vergroot, het vertrouwen van de burger in de politiek een knauw heeft bezorgd en wiens partij koploper is wat betreft politieke schandalen, onbedreigd afstevent op een vierde kabinet onder zijn leiding.
Ik kan hieruit alleen maar concluderen dat er naast liberalisme, socialisme en populisme in Nederland een nieuwe politieke stroming uitermate populair is: het masochisme.

Frank Heijthuijsen


«   »