Kortom...

Gepubliceerd op 30 maart 2021 om 09:00

Aangifte

Het ritueel voltrekt zich elk jaar volgens een vast patroon: lang uitstellen, zuchtend en steunend de benodigde gegevens opdiepen uit een administratie die naam niet waardig, vloeken om vergeten gebruikersnamen en wachtwoorden en uiteindelijk de benodigde paperassen voor m’n belastingaangifte in de brievenbus van m’n belastingmannetje mikken, met dank aan corona. Makkelijker kan ik het niet maken. Ik wens me niet bezig te houden met Box, 1, 2 of 3 of welke box dan ook. De belastingaangifte hoort bij de grotemensenwereld en daar hou ik me liefst verre van. Het spook van de volwassenheid ligt overal op de loer om je bij het nekvel te grijpen, dus voorzichtigheid is geboden.
Ik heb er verder geen probleem mee om belasting te betalen. Worden allemaal leuke dingen mee gedaan, tot nut van het algemeen. Sterker nog: ik zou er geld voor over hebben om nog véél meer belasting te betalen, want dat zou betekenen dat mijn inkomen dan een stuk hoger ligt dan nu het geval is. Deels werd ik onmiddellijk op mijn wenken bediend. Kort nadat ik de papieren had ingeleverd, hing m’n belastingmannetje aan de lijn, met de mededeling dat ik ditmaal een fiks bedrag aan de fiscus mocht terugbetalen. Gelukkig was ik door een oud-collega al op de hoogte gesteld dat een naheffing in aantocht was, dat scheelde weer een vloek of wat. Hoewel er minimaal twee zekerheden in het leven zijn -je gaat een keer dood en je moet belasting betalen- dacht ik er even over om Pieter Omtzigt te bellen, om te vragen de boel nog eens na te rekenen. Je weet het met een overwerkte, uitgeklede en soms de plank behoorlijk mis slaande Belastingdienst maar nooit. Pieter heeft het op dit moment vast veel te druk met het tellen van de messen die in zijn rug zijn gestoken, realiseerde ik me, dus dat idee liet ik maar varen. Mogelijk zouden enkele Limburgse CDA-gedeputeerden uitkomst kunnen bieden, gezien de handigheid waarmee zij geld weg weten te sluizen. Met de christelijke wijsheid ‘de Heere geeft, de Heere neemt’ in het achterhoofd, kun je het er in dat geval maar beter zélf goed van nemen. ‘Aangifte doen’ zou hier een andere betekenis kunnen hebben. Opvallend daarbij dat hun opstappen door politieke collega’s als ‘dapper’ en ‘moedig’ wordt omschreven, terwijl ‘oprotten met het schaamrood op de kaken’ eerder voor de hand ligt. De gesneefde volksvertegenwoordigers zijn waarschijnlijk ter kerke gegaan om berouwvol om vergeving van hun zonden te bidden. Of zijn al druk doende een passende nieuwe werkgever te vinden, hetgeen geen probleem zou moeten zijn in ‘vriendenrepubliek’ Limburg. Wat me er tevens aan herinnert: ik ben ook nog altijd op zoek naar een ‘functie elders’.

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.