Kortom...

Gepubliceerd op 7 juni 2021 om 09:00

Vintage

Het is een lastig te temmen beest, dat door onze Oosterburen ‘der innere Schweinehund’ wordt genoemd, oftewel de innerlijke luiwammes. Het fluistert je na een werkdag in het oor: ‘vrije tijd is een kostbaar goed, ga lekker bankhangen joh, tv aan, bakkie chips erbij, er zijn al uitslovers genoeg op deze wereld en hardlopers/fietsers zijn doodlopers/fietsers’. Aangezien ik maatschappelijk gezien momenteel op zoek ben naar ‘een nieuwe uitdaging’ en daardoor ruim in de vrije tijd zit, heb ik de afgelopen weken wat vaker het stalen ros uit de schuur gehaald voor wat rondjes Rundhausen. Hoewel ik in een zeer grijs verleden als broekie wielerwedstrijden heb verreden, heb ik niet de ambitie, noch de conditie om ook maar eender welk vormpeil te kunnen benaderen. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet, is het devies tijdens de fietstochtjes. Anders dan in mijn wielerverleden hoef ik nu ook geen aandacht te schenken aan het achterwiel van voorliggers, maar concentreer ik me eerder op bloemetjes, boompjes, beestjes en beekjes die mijn pad kruisen en stap ik af en toe af om de snel verzurende benen wat rust te gunnen, wat foto’s te maken en te genieten van alles wat er groeit en bloeit.
Het zou te ver gaan om deze ritjes van niks onder de noemer ‘sporten’ te scharen, maar na een wat stroef begin is het tempo de laatste tijd toch ietsje de hoogte in gegaan en pik ik ook wat hoogtemeters mee, door af en toe een kanaaldijk te bedwingen, om zo wat punten te pakken voor het bergklassement. Afgelopen zondag bespeurde ik voor het eerst iets wat ik in een optimistische bui als ‘goede benen’ zou kunnen betitelen. De trappers gingen wat sneller rond, de cadans was goed en het aantal kilometers dat onder mijn wielen door zoefde werd stilaan wat groter. Niet dat Tom Dumoulin zich zorgen hoeft te maken over concurrentie voor de Olympische tijdrit, maar toch. Het mag allemaal nog steeds geen naam hebben, maar het voelt wel lekker om bij thuiskomst enigszins bezweet en met wiebelbenen de trap op te lopen voor een verkwikkende douche.
Het rijwiel van dienst is een mountainbike die ik in het guldentijdperk van een vriend van me heb overgenomen. De foto’s die ik van mijn mountainbike op Facebook plaatste, oogstten bewondering. ‘Da’s een klassieker’, aldus een kenner. De fiets is hier en daar wat roestig, piept en kraakt af en toe, zou een cosmetische opknapbeurt kunnen gebruiken en mag -gezien zijn leeftijd- inmiddels het predicaat ‘vintage’ dragen. Hetzelfde zou je kunnen zeggen van zijn berijder.

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.