Kortom...

Gepubliceerd op 30 juni 2021 om 19:46

Klaar

 

Ik mag mezelf graag als redelijk tolerant beschouwen. Leven en laten leven. In een conflictsituatie zal ik dan ook niet gauw de nucleaire optie lichten en geweld gebruiken. Of ik daarmee een doetje ben? Nou nee. Ik laat niet met me sollen. Wanneer je me lang genoeg sart, betaal je daar uiteindelijk een prijs voor en sla ik keihard terug. Genoeg is genoeg.

Hoe het dan toch zover is kunnen komen? In het begin was de relatie nochtans uitstekend. We genoten van elkaar. Tja, hoe gaat dat? Je bent verliefd en blind voor elkaars kleine zwakheden en tekortkomingen, die -wanneer je even niet oplet- kunnen uitgroeien tot een splijtzwam van jewelste. Aangezien er aan weerszijde van mijn woning alleen tegels in de tuin liggen, is het ook absoluut niet zo dat het gras bij de buren groener was. Wanneer een relatie strandt, is het zaak om eerst in de spiegel te kijken, om te zien wat je eigen aandeel in het echec is geweest. En eerlijk is eerlijk: je zou kunnen spreken van enige verwaarlozing. Te weinig oog gehad voor de noden van de ander wellicht. Zo sluipt er langzaam maar zeker een gif binnen dat tot catastrofale gevolgen kan leiden. Dat er later -met de komst van kater Marx- bovendien een driehoeksverhouding ontstond, heeft de boel ook geen goed gedaan, laten we wel wezen.

Hoe het ook zij: ik ben he-le-maal klaar met het gazonnetje in mijn achtertuin. Dat ‘gazon’ mag met een lading strooizout worden genomen, want op de inmiddels behoorlijk kale vlakte piepen nog slechts hier en daar enkele plukjes gras omhoog, overwoekerd door weeldering tierend onkruid. Om er een beeld bij te krijgen: denk aan de paar sprietjes haar op het hoofd van Lambiek uit ‘Suske & Wiske’. In een ultieme poging het gestrande relationele schip weer vlot te trekken, heb ik onlangs met de moed der wanhoop de kale plekken zo goed en zo kwaad mogelijk vrij gemaakt van onkruid. De ondergrond met een hark rul gemaakt, graszaad en potgrond er op, nog een keer voorzichtig geharkt, de boel stevig aangestampt, tuinsproeier er op. Of een en ander geheel volgens de regels der tuinkunst is gebeurd, valt te betwijfelen. Feit is wel dat mijn scharrelkater enkele minuten later zijn kans schoon zag en dankbaar en met sardonisch genoegen gebruik maakte van het nieuw aangelegde buitentoilet en het werk daarmee om zeep hielp. Ach, laat ook maar, het is klaar.

Hoewel de echtscheiding nog niet officieel is bekrachtigd, mag het als een teken aan de wand worden gezien dat de postbode zojuist aan de deur stond met een pakket. De inhoud? Enkele stalen kunstgras.

 

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.