Kortom...

Gepubliceerd op 27 juli 2021 om 19:19

Geluk

 

Oplopende besmettingscijfers, gestaag neer plenzende regen en daarmee gepaard gaande wateroverlast. Soms zit het niet mee. Maar laten we vooral blij zijn met wat we hebben en de kleine geluksmomentjes koesteren. Zo had ik er afgelopen week eentje.

Dat zit zo: vroeger maakte mijn moeder eigenhandig augurken in. Bij een boer werden augurken ingeslagen, die samen met azijn en kruiden in weckpotten verdwenen. Na een tijdje waren de augurken rijp voor consumptie. Uiteraard de lekkerste augurken van de hele wereld. Tot enkele jaren geleden er nergens meer augurken te krijgen waren voor de inmaak. Wat volgde was een uitputtende zoektocht naar augurken die qua smaak enigszins in de buurt komen bij die van mijn moeder. De meeste geteste augurken waren van de kringspier vernauwende soort. Zúúr! Terwijl de pH-waarde van mijn moeders augurken een stuk vriendelijker was, afgetopt met een zoetje. Uiteindelijk vond ik in de supermarkt augurken die de vergelijking konden doorstaan. Jaren plezier van gehad, tot een kleine twee maanden geleden het vak met zoete augurken plotseling leeg bleef. Koortsachtig doorzocht ik de belendende vakken, want de schapperones van de supermarkt wilden de zoete augurken nog wel eens verwisselen met de zoetzure, zo wist ik uit ervaring.

‘Tijdelijk niet leverbaar’, meldde een supermarktmedewerker desgevraagd. Het zou te ver gaan om te stellen dat mijn wereld instortte, maar zuur was het wel. In de weken die volgden toog ik elke week vol verwachting naar het supermarktvak, om telkens weer teleurgesteld af te druipen. Noodgedwongen zocht ik mijn toevlucht tot ‘Ersatz’-augurken. De zoetzure variant? Véél te zuur. De pittige variant? Idem dito. Liet bovendien qua knapperigheid te wensen over. Amsterdamse augurkjes? Teringtyfustakkespul. De augurkjes die mijn vriendin voor me meenam en die volgens het etiket met honing waren bereid? Mogelijk dat een verdwaalde honingbij er per ongeluk wat nectar in had laten vallen, maar mij maak je niks wijs. Er sloop stilaan wat mismoedigheid mijn leven binnen en ei zo na had ik een beroep moeten doen op de toch al overbelaste geestelijke gezondheidszorg.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik afgelopen week zag dat het augurkenvak weer was bijgevuld. Met de trillende hand van een augurkenjunk reikte ik naar de glaasjes en nam er eentje uit. Ik maakte een dansje, het glaasje augurken stevig tegen de borst gedrukt. Door mijn tranen van geluk heen onderwierp ik het kleinood aan een nadere inspectie, als een goudzoeker die zojuist een enorme klomp edelmetaal had gedolven. Wat bleek? De fabrikant had het etiket aan een makeover onderworpen. Kennelijk was er na eindeloos vergaderen met de marketingafdeling een nieuw ontwerp gekozen en was de afdeling Design & Development aan de slag gegaan met een tijdrovende restyling klus, om de zoete augurken op te stuwen in de vaart der volkeren. Een prijswinnend ontwerp? Nah. Maar wat kan het zure bommen. Het leven is vurrukkulluk.

 

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.