Kortom...

Gepubliceerd op 21 september 2021 om 23:27

België

 

Afgelopen weekend smaakte ik het genoegen om een paar dagen in België door te brengen. Aangezien er daar nog een staartje van een wederom gesneuveld festivalseizoen viel mee te pikken en de Belgen iets minder streng in de leer zijn wat betreft de versoepelingen voor de culturele sector, werd koers gezet naar de Belgische kust. Het weer, het reisgezelschap (mijn lief, zoals de Belgen zeggen), het gehuurde appartementje op minder dan een boogscheut van het strand, het festivalprogramma, de locatie, aankleding en ambiance ter plekke, waren dusdanig dat ons al snel een vakantiegevoel bekroop.

Nou bestaat België de facto niet. België is een surrealistisch schilderij, een lappendeken die met verroeste naald en loszittende draad bij elkaar wordt gehouden en bij elke stevige politieke bries uit elkaar dreigt te vallen. De ene helft van het land verstaat of begrijpt de andere helft niet en wil daar ook weinig moeite voor doen, het bestuur is een onontwarbaar kluwen. Wat Nederland onder meer onderscheidt van België is het feit dat in Nederland alles kan, maar niets mag, terwijl in België het omgekeerde het geval is. Althans, zo voelt het. Bovendien is het bier en de muziek er vele malen beter en het publiek bij een concert of festival weet optredende artiesten beter op waarde te schatten, waardoor The Dutch Disease (het tot bloeddorst leidende gelul door de muziek heen van mensen die zichzelf en hun zéér interessante verhalen vele malen belangrijker vinden dan wat er op een podium gebeurt) er nog niet tot ernstige uitbraken heeft geleid. Oftewel: het unique selling point van België is dat dit tochtgat aan de Noordzee wordt bevolkt door Belgen en niet door Nederlanders. Ik mag er graag vertoeven.

Daarbij voeg ik me zoveel mogelijk naar ’s lands wijs. Ik bestel er geen biertje/pilsje, maar een pintje, spreek ook mensen van een jongere generatie aan met ‘u’ en tevens doe ik er alles aan om maar niet als ‘Ollander’ of ‘dikke nek’ geafficheerd te worden. Alhoewel ik van huis uit al geen braller ben, demp ik het stemvolume steevast een decibel of wat. Desondanks kan ik, ondanks een bronsgroen eikenhouten tongval, zelden verhullen dat ik uit Nederland kom. Om dit euvel te verzachten, specificeer ik me dan maar als Limburger, aangezien de ‘Hollander’ zich in sommige streken bij onze zuiderburen niet bepaald populair heeft gemaakt. Bovendien ben ik niet afkerig van het idee om Vlaanderen en Limburg samen te voegen tot één onafhankelijke staat, alhoewel ik vrees dat dit aan Vlaamse zijde op meer weerstand stuit. Ik ga dus enigszins gecamoufleerd door het leven wanneer ik de grens passeer en hoop met deze doelbewust gekozen mimicry voor Ersatz-Belg door te kunnen gaan.

Hoe dan ook was het verblijf aan de kust, plus een kort bezoek aan Gent, een hoogtepunt in deze getroebleerde tijden. Zonder België al te zeer op een pedestal te willen plaatsen, maar gezien onder véél meer het politieke gekrakeel in het eigen apenlandje, voelde het bij het binnenrijden van Nederland alsof ik was teruggekeerd naar wat ik stilaan beschouw als de ‘schaamstreek’.

 

Frank Heijthuijsen


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.