Kortom…

Gepubliceerd op 6 oktober 2021 om 08:11

Schaamte

Wielrennen is de mooiste, zwaarste, gevaarlijkste en meest idiote sport ter wereld. Wie daar anders over denkt, heeft waarschijnlijk nog nooit op een racefiets het snot voor zijn ogen gereden, de benen voelen verzuren, de longen voelen branden en om zijn lieve moedertje geroepen of heeft de afgelopen weken niet naar het WK wielrennen op de weg en de klassieker Parijs-Roubaix gekeken. De twee wedstrijden vormden de apotheose van een mooi jaar voor de wielerliefhebber, met strijd die al vroeg losbarstte en met de sterkste en/of slimste als verdiende winnaar. Ondergetekende zat tweemaal ruim twee uur aan de buis gekluisterd. Waar het normaal pas in de finale -op pakweg 40 kilometer voor de finish- losgaat, smeten de profrenners (m/v) nu al veel eerder met hun krachten, hetgeen prachtige koers opleverde. Met name Parijs-Roubaix was door de weersomstandigheden een helletocht, over kasseien waar je -wanneer je er met een tractor overheen zou rijden- ’s avonds al je billetjes met babyolie in zou moeten smeren tegen de pijn, laat staan wanneer je er op twee smalle bandjes overheen moet jakkeren. Deze ‘Hel van het Noorden’ was een wielerwedstrijd die zowel als heroïsch als volkomen idioot de boeken in kan gaan. Het lijden van de één is het amusement van de ander, zeker wanneer je dat lijden vanuit je luie zetel gade kunt slaan. Was de kruisiging van Jezus destijds live op tv uitgezonden, dan vermoed ik dat er toerenhoge kijkcijfers te noteren waren geweest. Kijken naar wielrennen is een ietwat luchtiger vermaak, al scheelt het niet veel.

Na een afmattend seizoen gaan de wielrenners -tenminste degenen die zich niet nog een keer in het slijk wensen te wentelen bij de cyclocross- van een welverdiende vakantie genieten. Prima idee, ga ik ook doen. Alhoewel je dat ‘welverdiende’ met een pak zout mag nemen. Hoe dan ook: voor het eerst in twee jaar nog eens op een hopelijk warm eiland vertoeven, voor tien dagen van betrekkelijk dolce far niente. Een bekentenis en een mea culpa in één: de reis naar dat eiland gaat met het vliegtuig. In een tijd van klimaat- en vliegschaamte misschien niet de aangewezen manier om te reizen. Uitvluchten, excuses, verzachtende omstandigheden? Ik zou er niet eentje aan kunnen dragen. En of en hoe ik de ecologische voetafdruk die ik met deze vakantie op deze planeet achterlaat moet compenseren, weet ik ook niet. Hoewel het geweten ietwat knaagt, ben ik niet van plan om me op het wenkende strand te gaan liggen schamen. En alhoewel jij-bakken de slechtste vorm van verdediging is: ik zou me in ieder geval wél de ogen uit mijn kop schamen wanneer ik bij een demonstratie een galg zou meeslepen of een Jodenster zou dragen.

 

Frank Heijthuijsen


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.