Kortom...

Gepubliceerd op 26 oktober 2021 om 11:03

Speelvogel

Zon, zee, strand. En tranen. Het laatste stond niet bepaald bovenaan het wensenlijstje waarmee ik me een tijdje geleden bij het reisbureau meldde. De eerste drie zijn bij een zonvakantie doorgaans inbegrepen, maar je levensreis boek je -tegen wil en dank- altijd all inclusive. En het bijbehorende leed wordt nooit door een annuleringsverzekering gedekt of vergoed. Zo kon het gebeuren dat vlak voor vertrek naar een Canarisch eiland een oude voetbalmakker van me plotseling kwam te overlijden. Net 50 jaar. Hartstilstand. Boem. Weg. Een klap die nog lang nadreunt. Ieder mens is uniek, maar sommige mensen zijn unieker dan andere. Die voetbalvriend behoorde tot het uniekere soort.
Hoewel het op de plaats van bestemming warm en zonnig was, hing er gedurende tien dagen steeds een donkere wolk boven mijn hoofd. In dat hoofd flitsten ook telkens fragmenten voorbij uit een comedyreeks met vele afleveringen, waarin de overledene een hoofdrol speelde. Ik overstelpte mijn vriendin met sterke verhalen en anekdotes waarin de voetbalmakker figureerde. Verhalen die ik de afgelopen jaren waarschijnlijk al vaker heb verteld en die naverteld slechts een flauwe afspiegeling zijn van de lol en het plezier die er in het echie mee gepaard gingen. Mijn vriendin hoorde die verhalen -steevast vergezeld van over mijn wangen biggelende tranen- minzaam aan, wetend dat dit onderdeel was van mijn persoonlijke rouwproces.
Op het vakantieadres volgde ik via een livestream de drukbezochte uitvaartplechtigheid, waarbij maar weer eens bleek hoe moeilijk het is om clichés te vermijden. Er was het levensverhaal in een notendop, een presentatie van foto’s door de jaren heen, sprekers die een woordje deden en steevast het einde van hun verhaal niet haalden zonder in snikken uit te barsten en de welhaast onvermijdelijke, sleetse symboliek van kaarsen en lichtjes. Hoe warm, liefdevol en oprecht alle uitgesproken woorden ook waren, ze deden nauwelijks recht aan de persoon waar afscheid van werd genomen. Mijn voetbalmakker was het prototype van de homo ludens, de spelende mens. Of, zoals onze zuiderburen het noemen: een speelvogel. Iemand die continu voor lachers zorgde door spitsvondige opmerkingen, kaarttrucs, practical jokes, onnavolgbare acties op en naast het voetbalveld, het te kakken zetten van medespelers en tegenstanders en allround onnozelheid. Mijn voetbalelftal was gedurende jaren een luidruchtige kleuterklas, met jochies die tijdens en na de trainingen op vrijdag en wedstrijden op zondag het juk van de volwassenheid voor enkele uren naast zich neer wisten te leggen. Als er één ding is wat ik als nagedachtenis aan de overleden voetbalmakker mee wil nemen in mijn verdere leven, dan is het dit: hoe oud je ook bent, vergeet nooit het kind in jezelf af en toe ruim baan te geven.
Frank Heijthuijsen


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.